รีบวิ่งออกไปดูทันที
เมื่อเขาเดินออกจากโถงมา ภาพที่รออยู่ก็ทำเอาโจวเฉิงแทบจะทรุดล้มไป
สภาพสิ่งที่เกิดขึ้นภายในสวนนั้นมันน่าสยดสยอง
ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็พบแต่ซากศพนอนเกลื่อน โลหิตไหลนองและขังจนกลายเป็นบ่อเลือดให้เห็นอยู่เป็นหย่อม ๆ
และท่ามกลางศพเหล่านี้ มีชายคนหนึ่งที่ปล่อยพลังอันมหาศาลออกมาผ่านกลิ่นอายขณะกำลังเด็ดหัวลูกน้องของเขาอยู่!
โจวเฉิงโกรธมากเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาตะโกนออกมาเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงนั้นเปี่ยมพลังอันมหาศาล เพราะความโกรธเกรี้ยวส่งให้พลังเสียงแผ่กังวานไปทั่วบริเวณ
มันสั่นสะเทือนคฤหาสน์จนน่าหวาดกลัว
“แกเป็นใคร! มาฆ่าคนของฉันทำไม!”
โจวเฉิงมองไปยังร่างที่อยู่เบื้องหน้าด้วยหัวใจเปี่ยมไปด้วยความแค้นจับจิต
ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่ก็เป็นคนที่ตนอุตส่าห์ค่อย ๆ หาและรวบรวมมา อบรมและชุบเลี้ยงจนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้
เพราะคนเหล่านี้ ตนถึงสามารถเป็นใหญ่เป็นโตในฐานลู่หยางได้
ทว่าตอนนี้กลับถูกฆ่าตายไปอยู่เต็มสนามหน้าบ้าน!
และถึงแม้ว่าตัวเขาจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์เช่นกัน แต่เมื่อต้องอยู่คนเดียว พลังก็ไม่ได้มากมายกว่าคนอื่นนักหรอก
เช่นนั้นแล้วจะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?
คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในใจเขา โจวเฉิงกำลังคับข้องใจ… ว่าคนคนนี้เป็นใครกันแน่?
จำไม่ได้เลยว่าตนเคยไปหาเรื่องชายที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่
ถึงแม้ว่าตอนหนุ่ม ๆ เขาจะเลือดร้อนท้าสู้ไปเรื
