ห็นทำให้ดวงหน้าของสวี่กวงถมึงทึงกว่าเดิม
ทั้ง ๆ ที่ในฐานฉางเฟิงล้วนไม่มีผู้ใดหาญเทียบเขาได้
ด้วยความสามารถของเขา แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงยังให้การยอมรับเขา อีกทั้งยังไม่มีใครในฐานฉางเฟิงที่ขวัญกล้าพอจะขัดขืนต่อต้านคนอย่างเขา!
หากกล่าวว่าเขาแทบจะเรียกลมเรียกฝนได้ก็คงไม่ผิดนัก
นานแค่ไหนกัน…?
นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้พบพานกับผู้หญิงหยาบคายเช่นนี้!?
ทันใดนั้นเอง
ความอดทนของสวี่กวงมอดดับลง
“ในเมื่อเธอเลือกความตาย ฉันก็ไม่ขัดศรัทธา ยินดีจะส่งเธอไปที่ชอบที่ชอบเอง!”
สิ้นเสียง
สวี่กวงสะบัดกระบี่ในมือ เงื้อมันขึ้นเพื่อจบชีวิตหญิงสาวตรงหน้า
ภายใต้แสงอันหนาวเหน็บซึ่งกระจายออกมาจากคมกระบี่คมกริบนั่น เฉินซีเวยค่อย ๆ หลับตาคล้ายยอมรับชะตากรรม
คลื่นความตายคืบคลานเรื่อย ๆ แต่ไร้ซึ่งความกลัวแม้แต่น้อย
มีเพียงความเสียใจครอบครองพื้นที่ส่วนหนึ่งในใจ
เธอไม่อาจได้เห็นทิวทัศน์กว้างใหญ่ และเดินทางไปทั่วอย่างที่ฝัน
และที่สำคัญกว่าสิ่งใด…
เธอไม่อาจช่วยฉู่โม่วได้อีกแล้ว!
“ขอโทษ…”
“ฉันยังไม่ทันได้ช่วยนายเลย”
ลมหายใจถูกทอดถอนแผ่วเบาตามเสียงคำนึง
คมกระบี่กำลังตวัดลง
เช่นเดียวกับลมหายใจของเฉินซีเวยซึ่งจวนจะถูกพราก
ทันใดนั้น เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังขึ้น
“กล้าดียังไง!!!”
แม้เสียงนั้นจะดังก้อง ทว่าต้นเสียงกลับอยู่ไกลลิบ
ทันทีที่คำประกาศนั้นเงียบลง คนผู้นั้นก็พลันปรากฏตัวต่อหน้าสวี่กวง
ตอนนั้นเอง ทั้งเฉินซีเวยที่บาดเจ็บ
