า
ดวงตาเห็นนักเรียนสาวจากคลาสพิเศษคนหนึ่งที่ยังคงตะลึงงันอยู่ที่เดิม
ฉู่โม่วอดขมวดคิ้วไม่ได้
นี่นักเรียนจากคลาสพิเศษเหรอ?
ในป่าลึกที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรยังกล้ายืนนิ่งอยู่อีก นี่เธอหาเรื่องตายหรือไง?
ตู้จิ้งไม่รู้ตัวเลยว่าอคติต่อฉู่โม่วในใจของเธอลดลงไปมาก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของฉู่โม่ว เธอก็ได้สติกลับมา
“ฉู่โม่ว…”
“ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ”
เธอจ้องมองฉู่โม่วด้วยแววตาที่สับสน ดีใจระคนตกตะลึง
เมื่อเห็นดังนั้น
ตอนนั้นเองที่ตู้จิ้งรู้ว่าฉู่โม่วไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่ฝึกฝนไม่ได้ แต่เป็นคนที่ทรงพลังมากต่างหาก!
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำไมฉู่โม่วต้องปิดบังความแข็งแกร่งของตัวเอง ทว่าตู้จิ้งก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไป
เธอพอจะเข้าใจได้
ทุกคนต่างก็มีความลับของตัวเอง
ถ้าอยากจะมีชีวิตยืนยาวก็ไม่ควรสงสัยอะไรมากเกินไป
“ไม่ต้องสุภาพนักหรอก”
ฉู่โม่วกล่าวเบา ๆ
เขาเองก็พึงพอใจทีเดียวที่ตู้จิ้งไม่ถามอะไรเพิ่มเติม
แล้วเขาก็เอ่ยถาม “อีกอย่าง เธอมาที่นี่ทำไมเหรอ?”
ตู้จิ้งอธิบายเรื่องราวให้ฟังคร่าว ๆ
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ตู้จิ้งก็หวนกลับไปนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นและกล่าวด้วยความกระวนกระวายใจ “ตอนที่ต่อสู้กับพวกผู้ปลุกพลังจากฐานฉางเฟิง กัวฉินกับเฉินซีเวยแพ้สวี่กวง ฉันได้รับบาดเจ็บแล้วก็เจอพวกหมาป่าเข้า เพราะสถานการณ์วิกฤตฉันเลยแยกกับเฉินซีเวยแล้วหนีมา ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน!”
“อะไรนะ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่โม่วก็ขมวดคิ้
