ม่วเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรตัวแล้วตัวเล่า
เขาฆ่าพวกมันไปจำนวนหนึ่ง
ส่วนตัวอื่น ๆ นั้นเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 ที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก ฉู่โม่วรู้ตัวดีว่าเขาไม่อาจเอาชนะพวกมันได้จึงใช้พรสวรรค์พลังธาตุลมหลีกเลี่ยงพวกมันโดยรักษาระยะห่างเอาไว้
อีกแค่ร้อยหกสิบกิโลเมตรเท่านั้น
ฉู่โม่วเจอสัตว์อสูรที่เขาไม่อาจเอาชนะได้ไม่น้อยกว่าสี่ตัว
มันทำให้เขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าข้างในป่าลึกนั้นอันตรายถึงชีวิตเพียงไร
‘มิน่าล่ะ พวกผู้นักล่าถึงออกไปล่าสัตว์อสูรกันเป็นกลุ่ม ในป่าแห่งนี้อันตรายจริง ๆ ถ้าเดินอยู่คนเดียวก็อาจถูกอสูรฆ่าตายได้ง่าย ๆ เลย’
ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง
สองชั่วโมงหลังจากนั้น
ในที่สุดฉู่โม่วก็มาถึงภูเขาต้าสู่
เมื่อเข้ามาในเขตแดนนี้ จำนวนของสัตว์อสูรเพิ่มสูงขึ้นและอันตรายยิ่งกว่าเก่ามาก
ฉู่โม่วเองก็ระมัดระวังตัวมากขึ้นด้วยเช่นกัน
แม้ว่าเขาจะมีพลังธาตุลมและย่างก้าวหมอกควันที่ทำให้ความเร็วน่ากลัวยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป
แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า และเหนือโลกหล้าย่อมมีคน!
หากบังเอิญไปกระตุ้นสัตว์อสูรที่ทรงพลังยิ่งกว่าเข้า แม้แต่ฉู่โม่วก็ไม่แน่ใจว่าจะเอาชีวิตรอดไปได้
“ในเมื่อมาถึงภูเขาต้าสู่แล้ว ก็สามารถต่อสู้และฝึกฝนได้อย่างสบายใจแล้ว!”
“ต้องพยายามเข้าสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ให้เร็วที่สุด!”
“ระหว่างนั้น… ฉันจะได้ฝึกกระบวนท่ากับวิชากระบี่ด้วย!”
หลังจากที่ตั้งเป้าหมาย ฉู่โม่วก็เริ่มตามหาเหยื่อในบริเวณภูเขาต้าสู่ทันที
