ที่นี่มีสัตว์อสูรอยู่เต็มไปหมด
ภายในเวลาไม่นานฉู่โม่วก็พบกับสัตว์อสูรที่เหมาะสม
หมาป่าตัวหนึ่งขนาดราวสามเมตรปรากฏตัวขึ้น มันมีขนสีเขียวเข้มพลิ้วไหวปกคลุมทั่วทั้งร่าง เขี้ยวแหลมคมและประกายแสงอันเยือกเย็น
“สัตว์อสูรระดับ 2 หมาป่าสายลม นับว่าแข็งแกร่ง!”
สายตาของฉู่โม่วดูเอาจริงเอาจัง
แม้ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 2 เหมือนกับตั๊กแตนเหล็ก ทว่าความสามารถในการต่อสู้ของทั้งสองกลับแตกต่างกัน
ตอนนั้นเอง
หมาป่าสายลมเองก็ได้กลิ่นลมหายใจของฉู่โม่ว มันส่งเสียงเห่าหอนทันที แล้วจึงพุ่งตรงไปหาเขาพร้อมคำรามลั่น
โฮก!
หมาป่าสายลมทะยานเข้ามาด้วยขาทั้งสี่ รวดเร็วดุจสายฟ้าและน่าหวาดกลัวราวกับศาสตราแหลมคม ตรงเข้าไปยังตำแหน่งของฉู่โม่ว
“ย่างก้าวหมอกควัน!”
ฉู่โม่วใช้พลังกายเนื้อและพลังธาตุลมพร้อม ๆ กัน ร่างกายของเขาพลันลอยออกไปไกลหลายเมตรในทันใด
กระบี่ฝ่าวายุพรั่งพรูออกมาทันที แสงเย็นยะเยือกอาบคมกระบี่จนเปล่งประกายระยิบระยับ ขณะที่ฟันไปยังศีรษะของหมาป่าสายลม
ตู้ม!
กระบี่เล่มคมฟันลงด้วยพลังมหาศาล แต่หมาป่าสายลมก็รวดเร็วอย่างถึงที่สุด มันใช้อุ้งมือข้างหนึ่งรับการโจมตีนี้
จังหวะที่การโจมตีของทั้งสองฝ่ายบรรจบกัน ฉู่โม่วต้องก้าวถอยหลังมาเล็กน้อย ในขณะที่หมาป่าสายลมลอยกระเด็นออกไปไกล
มันกระแทกลงกับพื้น แต่ก็ลุกขึ้นยืนและส่งเสียงคำรามในทันที
ทว่าฉู่โม่วรู้ดีว่ากรงเล็บหมาป่าที่สัมผัสกับกระบี่ของตนนั้นกำลังสั่นสะท้
