ฉินซีเวยต้องมาร้องไห้อ้อนวอนฉันมันเป็นยังไง!”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง
ทว่าหลังจากได้ยินเช่นนั้น ฉู่โม่วก็หรี่ตาลงและฉายแววเฉียบคมออกมา “นายหาเรื่องตายเองนะ”
“ว่าไงนะ? นี่นายคิดว่าคนอย่างนายจะฆ่าฉันได้เหรอ?” โจวชี่ทำสีหน้าราวกับเพิ่งได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนร่วมคลาสคนอื่น ๆ ด้านหลังตน “ดูสิ! เนี่ยแหละความเจ้าอารมณ์ของพวกหมาขี้แพ้ ท้ายสุดเดี๋ยวมันก็จะต้องเสียใจที่มาเหิมเกริมกับคนอย่างฉัน!”
พูดจบ เขาก็หันกลับมามองหน้าฉู่โม่ว
โจวชี่แสร้งทำเป็นปัดคอเสื้อให้คู่กรณี และพูดผ่านเส้นโค้งบนเรียวปาก “ฉันรู้ว่านายอยากจะให้ฉันตายเดี๋ยวนี้เลย แต่… จะแนะนำอะไรให้นะ”
“นายควรเอาเวลาไปคิดว่าจะรอดจากภารกิจครั้งนี้ยังไงจะดีกว่า!”
พูดจบ เสียงหัวเราะของโจวชี่ก็ดังลั่นไปทั้งห้องเรียน
