“ไม่มีอะไร” ฟางโม่ส่ายหน้า “ฉันแค่กำลังคิดว่า ที่ท่านชีเยี่ยไปรับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการพิเศษ เป็นเพราะหน่วยม่านราตรีถูกยุบแล้วหรือเปล่า? ถ้าเป็นอย่างนั้น… จะถือว่าพวกเราแย่งตำแหน่งที่ควรเป็นของพวกเขามาไหม?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็เงียบลงทันที มองหน้ากันไปมา
“เรื่องตำแหน่ง บางทีพรุ่งนี้อาจจะมีการพูดถึงในที่ประชุม ตอนนี้คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์” หลิ่วจวิ้นเตือน “พวกเราควรรีบไปเมืองหลวงกันได้แล้ว”
“ใช่ ๆ ๆ พวกเรายังเป็นแค่หน่วยสำรองไม่มีเครื่องบินส่วนตัว จากที่นี่ไปเมืองหลวงต้องนั่งรถไฟขบวนสีเขียวไป…”
“แต่พวกเราเพิ่งออกเดินทาง กว่าจะถึงสถานีต่อไปต้องใช้เวลาอีกเป็นชั่วโมงเลยนะ!”
“ช่างมันเถอะ ไปหาที่ที่ไม่มีคนแล้วกระโดดลงจากรถไฟกัน! พรุ่งนี้เป็นวันแรกที่ท่านชีเยี่ยจะประชุมกับพวกเราในฐานะผู้บังคับบัญชา เราห้ามสายเด็ดขาด!”
“อืม!”
…
ชายแดนต้าเซี่ย
“หลินชีเยี่ยสินะ…”
ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระโชก ร่างแปดร่างยืนตระหง่านอยู่ที่ขอบกำแพงเหล็ก เสื้อคลุมสีดำสะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม
อู๋เหลาโก่วเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า มุมปากใต้ฮู้ดยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ถึงเวลาต้องไปเมืองหลวงแล้ว”
