บนรถไฟขบวนสีเขียวที่แออัด ฟางโม่และอีกห้าคนนั่งเบียดกันอยู่สองข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เมื่อได้ยินข่าวนี้ ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกาย
ซูเจ๋อถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางหัวเราะพูดว่า “นั่นก็แปลว่าครูฝึกหลินจะกลับมาเป็นผู้บัญชาการของพวกเราอีกครั้งสินะ? สมแล้ว มีครูฝึกหลินคอยดูแลพวกเรา ฉันรู้สึกอุ่นใจกว่าเยอะ…”
“ตั้งแต่ค่ายฝึกอบรมจนถึงหน่วยรบพิเศษ ครูฝึกหลินนำพาพวกเราก้าวหน้ามาตลอด นี่เป็นข่าวดีมาก”
“และเขาก็ผ่านด่านจิตใจ กลายเป็นยอดมนุษย์แล้ว… ฮ่ะ ๆ ต่อไปพวกเราก็มีคนระดับท็อปคอยดูแลแล้ว!”
“…”
ทุกคนต่างตื่นเต้น ความรู้สึกนี้เหมือนกับตอนที่ครูในดวงใจช่วงวัยประถม จู่ ๆ ก็ประกาศว่าจะตามไปสอนพวกเขาจนจบมหาวิทยาลัย ทั้งยังรวมถึงการหางานให้หลังเรียนจบด้วย… ทำให้รู้สึกมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างร่าเริง ฟางโม่กลับนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหม่อมองออกไปข้างนอก ราวกับมีเรื่องกังวลใจ
“เป็นอะไรไป?” หลี่เจินเจินที่นั่งตรงข้ามถามอย่างสงสัย
