ภายใต้คำ ‘ชี้แนะ’ ของเหล่า ‘ปราชญ์’ ที่แนะนำกันคนละคำสองคำ เซี่ยซือเหมิงก็ทำหน้าเศร้าพลางพูดเบา ๆ “โอ๊ย! ฉันแค่ล้อเล่นน่า… ช่างเถอะ ต่อไปพวกเราก็ทำเรื่องรายงานอย่างเป็นทางการก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก
“อ้อใช่ ตามธรรมเนียมแล้ว พอมีผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการพิเศษคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง พรุ่งนี้พวกเราต้องกลับไปเมืองหลวงเพื่อพบหน้าและประชุม… หัวหน้า พวกเราควรออกเดินทางได้แล้ว” ถงเฉิงพูดขึ้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้
“อ้อ งั้นรีบให้คนเตรียมเครื่องบินเร็ว! พวกเราจะรีบบินไปคืนนี้เลย! ให้ผู้อำนวยการหลินได้เห็นความจริงใจของหน่วยฟีนิกซ์พวกเรา!”
เซี่ยซือเหมิงโบกมือพลางเอ่ยปากอย่างองอาจ
สมาชิกหน่วยฟีนิกซ์คนหนึ่งรับคำแล้วรีบเดินจากไป หลังจากทุกคนเดินห่างออกไปแล้ว เซี่ยซือเหมิงจึงค่อย ๆ ย่องเข้าไปกระซิบข้างหูถงเฉิง หลังจากครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง จึงถามเสียงเบาว่า
“ถงเฉิง นายว่า… ผู้อำนวยการหลินชอบซอฟต์จงหัว หรือว่าหวงเห่อโหลวกันแน่?”
ถงเฉิง “…”
…
“ครูฝึกหลินจะมาดูแลฝ่ายปฏิบัติการพิเศษงั้นเหรอ?!”
