“ทูตสวรรค์สีเทา… ในโลกนี้มีทูตสวรรค์สีเทาด้วยเหรอ?” หลี่เจินเจินพึมพำด้วยความสงสัย
“ไม่ว่าใครจะเป็นคนฆ่าลูซิเฟอร์ ก็ถือว่าช่วยกำจัดภัยร้ายให้ต้าเซี่ยไปแล้ว” ฟางโม่นึกถึงร่างที่เหมือนฝันร้ายที่เจอในสนามรบ ในใจยังรู้สึกหวาดหวั่น
เขามองดูหลินชีเยี่ยที่ยืนเงียบอยู่หลังหลูเป่าโย่ว ดวงตาฉายแววยินดี “และ… ครูฝึกหลินก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง แสดงว่าใกล้จะหายดีแล้ว”
“ใช่ ครูฝึกหลินเมื่อกี้เร็วมาก ฉันมองไม่ทันเลย”
“อย่าว่าแต่มองเห็นเลย ฉันยังรู้สึกถึงคลื่นพลังจิตไม่ได้เลย สมแล้วที่เป็นครูฝึกหลิน”
ทุกคนพยายามพูดคุยกับหลินชีเยี่ยอีกหลายประโยค แต่เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ จนกระทั่งหมดเวลาเยี่ยม พวกเขาจึงจำใจบอกลาและออกจากศูนย์ไจเจี้ยไป
หลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนรถเข็น มองเงาร่างที่จากไปเหล่านั้น ริมฝีปากแห้งแตกของเขาเม้มเข้าหากันเบา ๆ
“เป็นไงบ้าง พวกเด็ก ๆ เติบโตขึ้นมากเลยใช่ไหม?”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังของหลินชีเยี่ย จั่วชิงในเสื้อคลุมสีแดงเข้ม เดินช้า ๆ มาจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์
อูเฉวียนที่กำลังจะเข็นรถพาหลินชีเยี่ยกลับ เมื่อเห็นคนที่มา ก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยอัตโนมัติ ไม่รู้สึกแปลกใจกับการมาของอีกฝ่าย
