หลังจากที่หลินชีเยี่ยเข้าพักโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง จั่วชิงจะมาเยี่ยมเขาวันเว้นวัน นับดูแล้ววันนี้เป็นวันที่อีกฝ่ายต้องมาเยี่ยมพอดี
จั่วชิงพูดอย่างรำพึงรำพัน “พวกเขายุ่งมากในช่วงนี้ ต้องเดินทางไปทั่วต้าเซี่ย เพื่อจะมาเยี่ยมนาย พวกเขาต้องทำงานสามวันให้เสร็จภายในวันครึ่ง แทบไม่ได้นอนเลย… เด็ก ๆ ที่นายสอนมา ตอนนี้ดูเหมือนหน่วยรบพิเศษมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ”
จั่วชิงเข็นรถเข็น พาเขาเดินเล่นในลานโล่ง หลินชีเยี่ยก้มหน้าต่ำ ดวงตาขุ่นมัวมีประกายผุดขึ้นมา “เฉาเยวียน… หาเจอหรือยัง?”
เสียงแหบแห้งของเขาดังขึ้น จั่วชิงชะงักฝีเท้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง จึงส่ายหน้าอย่างขมขื่น “ไม่เจอ พวกเรากับเทพต้าเซี่ยค้นหาทั่วทะเลแถวสรวงสวรรค์ แต่ก็ไม่พบศพของเขา… แต่ว่า พวกเราพบร่องรอยการแหกผนึกของราชันทมิฬ”
หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็จมดิ่งสู่ความเงียบราวกับความตายอีกครั้ง
ราชันทมิฬหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งโชคชะตาโดยสมบูรณ์ นั่นหมายความว่าเฉาเยวียนตายแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว อีกฝ่ายก็เป็นเพียง ‘คุก’ ที่ขังราชันทมิฬเอาไว้ เมื่อนักโทษแหกคุกออกมาได้ ‘คุก’ ก็ย่อมไม่มีความหมายอีกต่อไป
