บทที่ 1590 เธอกับโรงพยาบาลมีวาสนาต่อกัน
“ชื่อ?”
“……”
“ชื่อ?”
“เขาชื่อหลินชีเยี่ย”
“ฉันรู้ว่าเขาชื่อหลินชีเยี่ย!”
ในห้องตรวจที่ว่างเปล่า หมอหลี่จ้องมองอูเฉวียนที่อยู่ข้าง ๆ “ฉันกำลังตรวจสอบว่าเขารู้สึกตัวหรือไม่ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขามาเป็นคนไข้ที่โรงพยาบาลของเรา เขาชื่อหลินชีเยี่ย ไม่จำเป็นต้องให้นายเตือนฉันหรอก”
อูเฉวียนแค่นเสียงเย็นชา ผินหน้าไปทางอื่น สายตาดูน้อยใจอยู่บ้าง
หมอหลี่หันกลับไปมองหลินชีเยี่ยที่นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากอีกครั้ง “เอาล่ะ ในเมื่อนายไม่อยากตอบ... งั้นเราข้ามส่วนแรกไปก็แล้วกัน หลินชีเยี่ย ในช่วงที่วิญญาณออกจากร่างและหมดสตินั้น นายเห็นอะไรบ้าง?”
หลินชีเยี่ยก้มหน้า ยังคงไม่พูดอะไร ดวงตาดูว่างเปล่า
เมื่อเห็นภาพนั้น หมอหลี่ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ลุกขึ้นจากที่นั่ง “อูเฉวียน นายช่วยพยุงเขาหน่อย ตามฉันไปแผนกรังสีจิตเวช เขาต้องได้รับการตรวจอย่างละเอียด”
“ทำไมผมต้องฟังคุณด้วย?”
“นายเองนั่นแหละที่ขอเป็นผู้ช่วยฉัน งานพวกนี้ก็ต้องเป็นหน้าที่นายสิ ถ้านายเปลี่ยนใจก็กลับไปขังตัวเองในห้องขังซะ”