หมอหลี่และอูเฉวียนยืนอยู่หน้าตึกผู้ป่วย มองดูเครื่องบินของจั่วชิงบินออกจากศูนย์ไจเจี้ยแล้วหายลับไปในท้องฟ้า
หมอหลี่ก้มมองคนบนรถเข็นที่ไม่พูดไม่จาอย่างหลินชีเยี่ยแล้วยิ้มอย่างจนใจ “คนที่มาเป็นคนไข้ที่นี่ติดต่อกันสองครั้งมีไม่มากหรอกนะ… บางทีนายอาจจะมีวาสนากับโรงพยาบาลจิตเวชก็ได้”
“ฟังดูไม่ค่อยดีเลยนะ” อูเฉวียนพูดขึ้นมาเบา ๆ
“…”
หมอหลี่มองอูเฉวียนแวบหนึ่ง แล้วค่อย ๆ พูดว่า “พอดีเลย นายเพิ่งเข้ามาเป็นผู้ช่วยก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย… ช่วงนี้ให้นายรับผิดชอบดูแลเขาแล้วกัน นอกจากเตรียมอาหารสามมื้อ ดูแลการเข้านอนตื่นนอน แต่ละวันให้แบ่งเวลาห้าชั่วโมง พาเขาไปเดินเล่นผ่อนคลาย คุยกับเขาให้มาก การมีปฏิสัมพันธ์ภายนอกในทางบวกพวกนี้อาจจะช่วยให้เขาก้าวออกจากเงามืดของด่านจิตใจได้เร็วขึ้น”
“ผม? ดูแลเขาเหรอ?” อูเฉวียนขมวดคิ้วมองหลินชีเยี่ย
“ถ้านายไม่อยากทำก็ได้นะ ยังไงศูนย์ไจเจี้ยก็มีคนที่จะมาเป็นผู้ช่วยแพทย์อีกเยอะ…”
อูเฉวียนได้ยินประโยคนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็กัดฟันพยักหน้า
“ได้ ผมทำเอง!”
