“จะทำก็ต้องทำให้ดี ถ้าฉันรู้ว่านายดูแลไม่ดี ต่อไปก็ไม่ต้องมาที่ตึกผู้ป่วยอีกแล้ว เข้าใจไหม?” หมอหลี่ตบไหล่อูเฉวียนแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในตึกผู้ป่วย
หน้าตึกผู้ป่วยที่ว่างเปล่า เหลือเพียงหลินชีเยี่ยกับอูเฉวียนสองคน คนหลังสูดหายใจลึก แล้วจับที่จับรถเข็น ค่อย ๆ เข็นหลินชีเยี่ยเดินออกไป
…
“เฮ้ คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดจริง ๆ เหรอ?”
แสงแดดสดใสสาดส่องลงบนสนามหญ้าเขียวขจี น้ำค้างเป็นประกายวาว อูเฉวียนเข็นรถเข็นที่หลินชีเยี่ยนั่งอยู่ ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
หลินชีเยี่ยก้มหน้า ราวกับไม่ได้ยินคำถามของอูเฉวียน
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลินชีเยี่ย สีหน้าของอูเฉวียนผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไม่ว่าจะพูดยังไง การดูแลหลินชีเยี่ยที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ ก็ดีกว่าตอนเผชิญหน้ากับหลินชีเยี่ยที่มีสติมากนัก… เขาไม่มีวันลืมภาพที่อีกฝ่ายจับตัวเขาส่งเข้าศูนย์ไจเจี้ยได้เลย
