อูเฉวียนมองตามสายตาของเขาไป ในดวงตาฉายแววสงสัย
“ก็แค่กำแพงกั้นเท่านั้นเอง มีอะไรน่าดูนักเหรอ?”
บนหน้าผาสูงชัน กำแพงเหล็กสีดำตั้งตระหง่านสูงใหญ่ ดวงอาทิตย์ครึ่งดวงลอยอยู่เหนือผืนทะเลอันกว้างใหญ่ หยดน้ำสีทองแตกกระจายกระเซ็นที่ขอบหน้าผา ชั่วขณะนั้น ไม่อาจแยกได้ว่าเป็นตะวันลับขอบฟ้าหรือตะวันรุ่งอรุณ
อูเฉวียนที่จดจ่ออยู่กับกำแพงจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่า ในดวงตาขุ่นมัวของหลินชีเยี่ยนั้น มีเงาร่างของเด็กหนุ่มสี่คนกำลังหัวเราะร่าพลางกระโดดลงมาจากยอดกำแพงท่ามกลางสายลม…
ดวงอาทิตย์สีส้มแดงจมลงสู่ผืนทะเล ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง สุดท้ายแล้ว นี่ก็คือตะวันลับฟ้าก่อนราตรีจะมาเยือน ไม่ใช่แสงอรุณยามรุ่งสาง
อูเฉวียนหันหน้ากลับมา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับชะงักค้างอยู่กับที่
ท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังลาลับ หลินชีเยี่ยน้ำตาไหลอาบแก้ม
