‘แล้วหลินชีเยี่ยล่ะ… ถ้าสุดท้ายแม้แต่นายยังทรยศเขา… เขาจะทำยังไง?’
“…”
‘นายจะไปไหน… รองหัวหน้าอัน?’
“…”
‘ไม่ต้องขอโทษหรอก... ฉันก็จะไม่ยั้งมือเช่นกัน’
“……”
ภาพและเสียงที่แตกกระจาย พุ่งเข้ามาในโสตประสาทของหลินชีเยี่ยอย่างบ้าคลั่ง
ใบหน้าบิดเบี้ยวของเยลันเด สายตาอันสงบนิ่งของเด็กชาย ควันสีดำที่พวยพุ่งท่วมท้น มือของอันชิงอวี๋ที่ทะลวงร่างของเฉาเยวียน... หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าสมองของตนกำลังจะระเบิด ความรู้สึกฉีกขาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนราวกับจะผ่าร่างเขาออกเป็นสองส่วน!
“หลินชีเยี่ย…”
“หลินชีเยี่ย? ได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
“ตื่นสิ!”
เสียงรอบข้างดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดในสมองก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขา!
บนแผ่นหินที่มีพลังวิญญาณล้อมรอบ ดวงตาทั้งสองข้างของหลินชีเยี่ยเบิกกว้างขึ้นทันที!
เขาเหมือนคนที่กำลังจะขาดใจตาย ลุกพรวดขึ้นนั่ง หอบหายใจเฮือกใหญ่
“ผ่อนคลายสิ หลินชีเยี่ย” มือข้างหนึ่งตบหลังเขาเบา ๆ เสียงอ่อนโยนของจั่วชิงดังขึ้น
