หลินชีเยี่ยนั่งเหม่ออยู่บนแผ่นหิน สีหน้าดูสับสนและเจ็บปวด เขาเอามือทั้งสองกุมศีรษะ เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาจากขมับ ใบหน้าซีดเผือดไร้เลือดฝาด
“หลินชีเยี่ย นายได้ยินที่ฉันพูดไหม?”
“……”
“หลินชีเยี่ย?”
เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยนิ่งเงียบไม่ขยับ ดวงตาของจั่วชิงฉายแววจนใจ
“ดูเหมือนจะเป็นจริงตามที่เทียนจุนพูดไว้ จมดิ่งอยู่ในด่านจิตใจแล้ว…” อาจารย์เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ “จะทำยังไงต่อ?”
จั่วชิงจ้องหลินชีเยี่ยอยู่นาน ถอนหายใจยาว
“เรื่องที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญ ก็ควรให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ... ผมจะพาเขาไปศูนย์ไจเจี้ยเอง”
……
หมอก
คลื่นสีขาวซัดกระแทกหน้าผาสูงชัน ส่งเสียงคำรามต่ำ ร่างที่เละเทะครึ่งท่อนถูกคลื่นซัดกระแทกเข้าไปในซอกหินสีดำสนิท
ดวงตาเปื้อนเลือดข้างหนึ่งค่อย ๆ เปิดขึ้นจากมุมของก้อนเนื้อ จ้องมองท้องฟ้าสีเทาทะมึน ในดวงตาฉายแววโกรธแค้นและเจ็บปวด ปีกสีดำครึ่งคู่เหลือแต่กระดูกแห้ง สั่นไหวตามเสียงไอแหบแห้ง
“บ้าชิบ... บ้าชิบ... ถ้าคราวนี้ข้ารอดตาย ต้องฆ่าพวกเทพต้าเซี่ยให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ให้หมด!!”
