็นชา “ฉันก็จะไม่ยั้งมือเช่นกัน”พร้อมกับดวงตาสีเทาที่หรี่ลง มือของเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งพลันรู้สึกเบาลง ดาบตรงในมือกลายเป็นใบไม้แห้งกระจายในอากาศอย่างประหลาดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่งชะงัก ในจังหวะถัดมา มือข้างหนึ่งก็แตะลงบนอกของเขาเบาๆ“ลาก่อน เฉาเยวียน” อันชิงอวี๋เอ่ยเสียงเรียบตูม!!!ละอองเลือดพุ่งกระจายจากแผ่นหลังของเฉาเยวียนที่คลุ้มคลั่ง กระเซ็นไปถึงกำแพงวังที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรทิ้งรอยมือไว้บนผนังหยดเลือดโปรยปรายจากฟากฟ้า พลังอำมหิตสีดำที่พลุ่งพล่านชะงักงัน ค่อยๆ สลายไปในม่านเลือดความแดงก่ำในดวงตาของเฉาเยวียนจางหาย เปลวไฟอำมหิตดับวูบในกองเลือด เขาก้มมองอกตัวเองอย่างงุนงงมีรูกลมโหว่ทะลุ ผ่านร่างของตัวเอง มองเห็นอิฐหินที่ชุ่มเลือดด้านหลัง“นาย……” เฉาเยวียนเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ มองดูอันชิงอวี๋ด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ‘เขา……กล้าลงมือฆ่าจริงๆ เหรอ?!’อันชิงอวี๋……ต้องการฆ่าเขา?!!นี่เป็นครั้งที่สองที่เฉาเยวียนมองอันชิงอวี๋ด้วยสายตาแบบนี้ ครั้งแรกคือตอนติดกับดักในหมู่บ้านชาวประมง อีกฝ่ายแทงทะลุหัวใจเขาเพื่อปลดปล่อยราชันทมิฬ แก้สถานการณ์ติดกับของเวลา……แต่ครั้งนี้แตกต่างเฉาเยวียนไม่เห็นความรู้สึกผิดหรือความลังเลในดวงตาสีเทาคู่นั้นแม้แต่น้อย ดวงตาของอันชิงอวี๋เหมือนผืนน้ำนิ่งลึก ปราศจากความรู้สึกใดๆเฉาเยวียนรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าคนตรงหน้าช่างแปลกหน้าอย่างที่ไม่เคยเ
