เมื่อฝูงอสูรแตกพ่ายหนีไป เมฆอสูรที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้า ก็สลายไปในทันที
ไม่มีการบัญชาการของมหาอสูรขอบเขตวิญญาณสัญจร อสูรน้อยเหล่านี้ไหนเลยจะกล้าบุกเมือง
กำแพงเมืองที่สูงตระหง่าน สำหรับอสูรน้อยแล้วยังคงมีความกดดันอย่างยิ่ง
เซียวเหยียนควบคุมกระบี่บินไล่สังหารไปตลอดทาง อสูรหลายพันตัวที่มาถึง ตายและบาดเจ็บไปเกือบครึ่ง ที่เหลือทั้งหมดก็พุ่งเข้าไปในป่า ซ่อนตัวอยู่ทุกที่
เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้เสียเวลากับภูตผีปีศาจอสูรน้อยเหล่านี้อีก เขาหันหลังกลับมายังบนกำแพงเมือง ยกมือขึ้นกวัก แสงกระบี่ก็บินกลับมา ตกลงมาในมือของเขา
มองไปรอบๆ เซียวเหยียนก็ถามจ้าวหู่ “ท่านลุงอันของข้าเล่า?”
“เซียวอันรึ?”
จ้าวหู่ได้สติกลับมา รีบกล่าว “เซียวอันให้ข้าดูแล…อะแฮ่ม เซียวอันไปที่ทิศเหนือของเมืองแล้ว ที่นั่นคือทิศทางหลักที่กองทัพอสูรโจมตี”
“ทิศเหนือของเมือง?”
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศเหนือ สายตาเคร่งขรึมขึ้น
ไออสูรที่หนาทึบที่นั่นราวกับเมฆดำ ได้ปกคลุมไปถึงบนกำแพงเมืองทางทิศเหนือแล้ว
เขาหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย พลังจิตวิญญาณห่อหุ้มกระบี่เล่มนี้ของหลิวรั่วซี ทะลวงอากาศมุ่งหน้าสังหารไปยังทิศเหนืออย่างรวดเร็ว
เ
