ตูม!พร้อมกับเสียงดังสนั่น ร่างของหลินชีเยี่ยพุ่งชนเข้าไปในชั้นหนึ่งของตึกผู้ป่วย ทะลุผ่านกำแพงหลายด้านก่อนจะล้มลงท่ามกลางฝุ่นควันเขาใช้มือข้างหนึ่งยันตัว ค่อยๆ ลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง มองรอยเลือดตรงหน้าตัวเอง ดวงตาฉายแววตกตะลึง!“เป็นไปได้ยังไง……”“ใช่ ใช่ๆ… สีหน้าแบบนี้แหละ! งุนงง ตกใจ สับสน หวาดกลัว… ช่างงดงามเสียจริง! งดงามเหลือเกิน!!” เสียงของความวุ่นวายที่คลืบคลานดังขึ้น มันค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้หลินชีเยี่ยใบหน้า ‘เมตตา’ นั้นเผยความบ้าคลั่งและน่าสะพรึงกลัวออกมา!“หลินชีเยี่ย เจ้าคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของที่นี่จริงๆ หรือ?”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอึ้ง“โรงพยาบาลนี้ไม่ได้เป็นของโลกนี้มาแต่แรก มันเป็นแค่สิ่งของที่หลุดมาอยู่ที่นี่… เจ้าคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของมันได้อย่างไร?เพราะเสื้อกาวน์ที่เก็บได้จากห้องผู้อำนวยการ? เพราะเจ้าเปิดประตูห้องคนไข้พวกนี้ได้? เพราะตำแหน่งผู้อำนวยการที่เจ้าตั้งให้ตัวเอง? หรือเพราะเจ้าเป็นคนแรกที่มาที่นี่? โอ้ ไม่… จริงๆ แล้วเจ้าก็ไม่ใช่คนแรกใช่ไหม? เด็กผู้หญิงที่ชื่อจี้เนี่ยนต่างหากเล่า?เจ้าไม่แปลกใจบ้างหรือ?เสื้อกาวน์ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เคยใส่ ห้องพักคนไข้ที่นี่ นางก็เคยเปิด คนไข้ที่นี่ หลายคนก็เคยคุยกับนาง… ทำไมเล่า? เพราะโรงพยาบาลยอมรับเจ้าเป็นเจ้าของก่อน แล้วค่อยมายอมรับนายงั้นหรือ?อย่าโง่ไปหน่อยเลย โรงพยาบาลนี้ไม่เคยมีเจ้าของมาตั้งแต่แรก! ใครก็ตามที่มาที่นี่ ล้วนทำไ
