ด้ทั้งนั้น!ที่เจ้าครอบครองโรงพยาบาลมาได้นาน ก็เพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นซ่อนมันไว้ในความทรงจำของเจ้า ไม่มีใครสัมผัสมันได้ ไม่มีใครเข้ามาที่นี่ได้! เจ้าเป็นแค่ผู้บุกเบิก คนโชคดีที่ได้ครอบครองโรงพยาบาลนี้เท่านั้น!”คำพูดของความวุ่นวายที่คลืบคลานแทรกซึมเข้าสู่ความคิดของหลินชีเยี่ยราวกับสายฟ้าฟาดลงมาจริงด้วย……ระหว่างเขากับโรงพยาบาลนี้ ไม่เคยมีความเชื่อมโยงที่แน่นอนในช่วงที่ตาบอด โรงพยาบาลนี้อยู่ในความทรงจำของเขามานาน แต่เขากลับไม่สามารถเปิดประตูที่นี่ได้ จนกระทั่งพลังจิตของเขาทะลวงถึงขั้นฉือ เขาถึงได้เข้ามาข้างใน พบเสื้อกาวน์ในห้องผู้อำนวยการ และพบจดหมายที่จี้เนี่ยนทิ้งไว้เขาเปิดประตูห้องคนไข้ทีละห้อง รักษาคนไข้เพื่อแลกเปลี่ยนความสามารถ… ในกระบวนการนี้ ไม่มีร่องรอยใดที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่แม้แต่วิญญาณของสิ่งลี้ลับที่ถูกกักขังในคุกใต้ดินก็ยังเขียนว่า‘ในฐานะสิ่งมีชีวิตในตำนานที่ถูกคุณฆ่าด้วยมือของตนเอง คุณมีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมวิญญาณของมัน…’ ไม่ใช่‘ในฐานะเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ คุณมีสิทธิ์ตัดสินชะตากรรมของมัน…’ถ้าคิดตามแนวทางนี้ หลายอย่างก็อธิบายได้ เช่น ทำไมเมื่อความคืบหน้าในการรักษาถึง 95% คนไข้ถึงเห็นภาพที่หลินชีเยี่ยเห็นได้?นี่ไม่ใช่การแบ่งปันมุมมอง แต่เป็นเพราะโรงพยาบาลนี้อยู่ในความทรงจำของหลินชีเยี่ย ภาพนอกโรงพยาบาลที่คนไข้เห็นคือสิ่งที่หลินชีเยี่ยเห็น และเมื่อความคืบหน้าในการร
