“ใครน่ะ?!!”หลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังจิตอันทรงพลังพลุ่งพล่านออกมาจากร่างในทันที ทั้งร่างตึงเครียดราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวแต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน เขากลับชะงักอยู่กับที่“ที่นี่คือ……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า?” หลินชีเยี่ยพึมพำขณะมองไปรอบๆ ตึกผู้ป่วยและสวนที่คุ้นเคยหลินชีเยี่ยจำได้แม่นว่าเมื่อครู่เขายังยืนอยู่บนขั้นบันไดหอคอยกระบี่ จู่ๆ ใบหน้าของความวุ่นวายที่คลืบคลานก็พุ่งออกมา ทำลายหอคอยกระบี่ กลืนกินอันชิงอวี๋แล้วถูกกับดักในค่ายกระบี่สังหารเซียน……แต่ในวินาถัดมา เขารู้สึกเหมือนมีคนตีที่ท้ายทอยอย่างแรง จิตใจล่องลอยออกจากร่าง ราวกับหมดสติไปพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็มายืนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าเสียแล้ว“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ฉันไม่ได้ตั้งใจให้จิตใจดำดิ่งเข้ามาที่นี่เลยนี่……” ดวงตาของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความสงสัยเขารีบหลับตาลงทันที พยายามให้จิตใจกลับคืนสู่ร่าง สถานการณ์ภายนอกกำลังคับขัน เขาไม่มีทางอยู่ในโรงพยาบาลในเวลาแบบนี้ได้……แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ยังคงอยู่ในโรงพยาบาลเหมือนเดิมหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่เขาลองอีกหลายครั้ง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถกลับเข้าร่างได้เหมือนทุกครั้ง ราวกับจิตใจของเขาถูกบางสิ่งกักขังไว้ในโรงพยาบาลแห่งนี้!เหงื่อผุดซึมที่ขมับของหลินชีเยี่ย ขณะที่เขากำลังจะลองอีกครั้ง จู่ๆ ก็ตระหนัก
