ถึงบางสิ่ง ดวงตาหดเล็กลงทันทีเงียบเกินไป โรงพยาบาลแห่งนี้……เงียบเกินไปทุกครั้งที่หลินชีเยี่ยกลับมาที่โรงพยาบาล ที่นี่จะคึกคักไปด้วยผู้คน ผู้ช่วยพยาบาลหลายร้อยคนต่างทำหน้าที่ของตน เสียงพูดคุย เสียงทำอาหาร เสียงซักผ้า เสียงหัวเราะ……ไม่ว่าจะยืนอยู่มุมไหน ก็ให้ความรู้สึกเบิกบานใจแต่ครั้งนี้ รอบข้างเขามีแต่ความเงียบสงัดสายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปรอบๆ ทั้งโรงพยาบาลว่างเปล่า ตึกผู้ป่วย หอพักผู้ช่วยพยาบาล ระเบียงทางเดิน ทุกที่ที่มองเห็น ไม่มีเงาคนสักคนเขาขมวดคิ้วแน่นมีบางอย่างผิดปกติ……“หลี่อี้เฟย!!” หลินชีเยี่ยตะโกนเสียงดัง เสียงก้องกังวานไปทั่วลานโรงพยาบาลหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……สิบวินาทีผ่านไป ก็ยังไม่มีการตอบรับใดๆทุกคนหายไปไหนกันหมด?หลินชีเยี่ยรีบแผ่พลังจิตไปทั่วโรงพยาบาลทันที ไม่ว่าจะเป็นตึกไหน ก็ว่างเปล่า แม้แต่ห้องขังใต้ดินก็ค้นดูแล้ว ผู้ช่วยพยาบาลหลายร้อยคนราวกับระเหยหายไปจากโลกแต่ผักบนเขียงในครัว ผ้าห่มที่ตกลงมาครึ่งหนึ่งข้างหน้าต่าง และถ้วยชาที่ยังมีไอร้อนลอยในห้องพักผ่อน ล้วนทิ้งร่องรอยการมีอยู่ของพวกเขาไว้หัวใจของหลินชีเยี่ยพลันจมดิ่งลงในตอนนั้นเอง เขาเหมือนรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงหันไปมองยังลานกลางสวนทันทีใต้ต้นไม้ใหญ่กลางลาน มีร่างหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างกระดานหมาก เงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเบื้องบน ราวกับกำลังจ้องมองบางสิ่งเมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยและเมตตานั้น หลินชีเยี่ยร
