่าว[ชิงอวี๋……เส้นทางของเราอาจจบลงแค่นี้แล้ว]อันชิงอวี๋เบิกตากว้าง“เธอ……”[เวลาของฉันใกล้หมดลงแล้ว] เจียงเอ่อร์ค่อยๆ ยกมือขึ้น ร่างกายเลือนรางราวกับกระจกขัดมัน แม้แต่อันชิงอวี๋ก็มองไม่เห็นสีหน้าของเธอมือที่กำดอกกุหลาบสีขาวของอันชิงอวี๋สั่นเทา หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง เขาพยามบังคับตัวเองให้สงบ แต่ดวงตายังคงแดงก่ำ“เป็นเช่นนี้สินะ……” เขาพึมพำกับตัวเอง หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ก้าวเดินตรงไปหาเจียงเอ่อร์เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วบีบดอกกุหลาบสีขาวแรงๆ กลีบดอกม้วนเป็นก้อน ในพริบตาก็กลายเป็นแหวนสีขาวบริสุทธิ์อันชิงอวี๋ค่อยๆ คุกเข่าลงวางแหวนในมืออย่างนุ่มนวล มองไปยังหญิงสาวที่กำลังจางหายไป แล้วเอ่ยอย่างหนักแน่น“ฉันรู้ว่าประโยคนี้ ฉันควรพูดตั้งนานแล้ว แต่หากอยู่ต่อหน้าภูเขาชวงซานและทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ก็ยังไม่สายเกินไป… เจียงเอ่อร์ เธอจะแต่งงานกับฉันได้ไหม?”สายลมอ่อนโยนพัดผ่านทะเลหมอกของภูเขาชวงซานและริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ แรงลมพัดชายกระโปรงของหญิงสาวในร่างวิญญาณไม่ขึ้น แต่กลับพัดพาหัวใจของเธอให้สั่นไหวใบหน้าเลือนรางของเจียงเอ่อร์เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าร้องไห้หรือยิ้ม นิ้วมือของเธอเลื่อนเบาๆ แหวนสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ ลอยขึ้น แล้วสวมอยู่ที่ปลายนิ้ว[ตกลง] เธอกระซิบ [แล้วงานแต่งจะจัดเมื่อไหร่? คุณเจ้าบ่าว]“ก็ตอนนี้ไง”อันชิงอวี๋ลุกขึ้นจากพื้น เขายิ้มพร้อมกับจับมือเจียงเอ่อร์ ทั้งคู่หันหน้าไปทาง
