ทั่งเหนือกว่าสภาพเดิม[ในที่สุดก็กลับมาแล้ว…]เจียงเอ่อร์ลอยอยู่บนชายหาดตื้น มองไปยังทะเลสาบที่ใสสะอาดดุจอัญมณีเบื้องหน้า ความเศร้าหมองหายไปกลับกลายเป็นความโล่งใจและตื่นเต้นเมื่อคนที่เธอรักที่สุด กลับมาที่ดินแดนที่เธอรักที่สุดกับเธอ เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันความงดงามทั้งหมดที่นี่ เธออยากจะบอกอันชิงอวี๋ว่าลมที่นี่อบอุ่นเพียงใด น้ำที่นี่ใสสะอาดแค่ไหน เธออยากจะแสดงความงดงามทั้งหมดที่นี่…เพราะที่นี่ ฝังอดีตของเธอไว้เธออยากเปลี่ยนความงามนี้ให้เป็นความทรงจำของอันชิงอวี๋ เพื่อให้ทุกครั้งที่เขานึกถึงเธอ ก็จะเหมือนน้ำในทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่ใสสะอาดและงดงาม[ดูสิ สวยใช่ไหม?!] เจียงเอ่อร์ลอยไปที่ขอบทะเลสาบ กางแขนกล่าว“อือ” อันชิงอวี๋กำลังคิดจะแตะกรอบแว่นบนจมูก แต่กลับสัมผัสได้เพียงจมูกของตัวเอง แว่นตาของเขาแตกไปแล้วตอนอยู่ในสรวงสวรรค์ โชคดีที่สำหรับเขาในตอนนี้ แว่นแทบไม่มีประโยชน์อะไร เขาสวมใส่มาตลอดเพียงเพราะความเคยชินไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีแว่นตา หรือเป็นเพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้แล้วกันแน่ อันชิงอวี๋รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองทัศนียภาพตรงหน้า ริมฝีปากแย้มยิ้ม “สวยจริงๆ”[นี่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่สวยที่สุดเลย น่าเสียดายที่วันนี้ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้ม ถ้าเป็นวันที่แจ่มใสก็จะเห็นเมฆขาว การไล่ระดับสีของท้องฟ้าและน้ำในทะเลสาบ…]เจียงเอ่อร์ยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงคำรามเบาๆ ก็ปะทุขึ้นจากช
