ั้นเมฆ ราวกับเสียงฟ้าร้องแต่แปลกที่หลังจากเสียงฟ้าร้องนี้ ฟ้าไม่ได้มืดครึ้มลง เมฆดำที่สะสมอยู่เหนือเมืองราวกับถูกสลายไป รูวงกลมขนาดใหญ่ของแสงอาทิตย์ส่องลงมาจากท้องฟ้า ทาบเมืองต้าหลี่ด้วยแสงทองอ่อนๆการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศอย่างกะทันหันนี้ ทำให้คนที่สัญจรตามถนนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ……พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่มานาน แต่ไม่เคยเห็นภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อนแต่ในขณะนี้ ที่ริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ มีคนสองคนยิ้มออกมาพร้อมกัน“ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดในเมืองนี้” อันชิงอวี๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เพราะแม้แต่เทพก็ยังยืนอยู่ข้างเรา”[งั้น… สิ่งที่เราพูด พวกเขาก็ได้ยินด้วยเหรอ?] เจียงเอ่อร์ถามเสียงเบา [แบบนั้นก็น่าอายแย่…]“ไม่ต้องห่วง หลังจากที่เธอพูดประโยคนี้ พวกเขาก็จะไม่ได้ยินแล้ว”[ก็จริง]อันชิงอวี๋จับมือที่มองไม่เห็นของเจียงเอ่อร์ ทั้งสองเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ตามริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่แสงแดดส่องประกายระยิบระยับ……
