[ชิงอวี๋ คุณจะพาฉันไปไหน?] เจียงเอ่อร์ลอยอยู่ข้างๆ อันชิงอวี๋ พลางถามด้วยความสงสัยอันชิงอวี๋เดินผ่านถนนที่เปียกชื้น หยดฝนไหลลงจากแก้ม เขามองไปยังระยะไกลด้วยดวงตาที่แน่วแน่“ไปทะเลสาบเอ๋อร์ไห่”[ตอนนี้เลยเหรอ แต่ว่า…]“ไม่มีแต่” อันชิงอวี๋เช็ดรอยน้ำตา เอ่ยอย่างจริงจัง “ซีหวังหมู่บอกว่า ในขณะที่สมองของเธอถูกปีศาจกลืนกินเธอก็ตายไปแล้ว ตอนแรกฉันไม่อยากจะเชื่อ ตราบใดที่เธอยังอยู่ตรงหน้าฉัน ก็หมายความว่าอาจยังมีโอกาสช่วยเธอได้……แต่ตอนนี้ ฉันเข้าใจแล้ว……เหตุผลที่เธอยังอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะหวังให้ฉันเสียเวลาช่วยเธอ การมีอยู่ของเธอคือโอกาสสุดท้ายที่เจียงเอ่อร์มอบให้ฉัน……”[โอกาสอะไร?]“โอกาสที่จะชดเชยความเสียใจ”อันชิงอวี๋หันมามองเธอ “ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เราไม่ควรจบลงด้วยความสิ้นหวังและทุกข์ทรมาน…ใช่ไหม?”เจียงเอ่อร์ตกตะลึง เธอมองดวงตาที่แน่วแน่ของอันชิงอวี๋ ก่อนจะตอบรับเบาๆอันชิงอวี๋แบกโลงศพที่แตกร้าว วิ่งผ่านถนนของสรวงสวรรค์ ร่างกายที่อ่อนแอหอบหายใจหนัก ราวกับว่าจะล้มลงบนพื้นได้ทุกเมื่อ ประตูสูงตระหง่านขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้าเขาในขณะที่กำลังจะเข้าใกล้ประตู ก็มีสองร่างปรากฏขึ้นทันที“สหายน้อยชิงอวี๋… เจ้าคิดจะไปไหน?” ก่วงเฉิงจื่อในเสื้อคลุมสีแดง กล่าวเสียงเบาอันชิงอวี๋หยุดเท้า “ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่”“เจ้าจะไปที่ต้าเซี่ย?” ก่วงเฉิงจื่อกับไท่อี่เจินเหรินสบตากัน สีหน้าดูแปลกประหลาด “นี
