่……”“ท่านเซียนคุนหลุนทั้งสอง ผมกำลังรีบ โปรดหลีกทางด้วยครับ” อันชิงอวี๋โค้งคำนับ“สหายน้อยชิงอวี๋ ข้าจะพูดตรงๆ เจ้าไม่ควรลงไปยังโลกมนุษย์ตอนนี้”“ทำไม?”ก่วงเฉิงจื่ออึกอัก ไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงขอความช่วยเหลือจากไท่อี่เจินเหรินคนหลังไตร่ตรองคำพูด “เพราะหากเจ้าลงไปตอนนี้ อาจสร้างความเสี่ยงบางอย่างให้กับต้าเซี่ย……”“พวกคุณกังวลว่าผมจะเป็นอันตรายต่อต้าเซี่ยเหรอ?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้ว “พวกคุณคิดว่า ผมจะทำร้ายต้าเซี่ยงั้นเหรอ?”“เราเชื่อใจสหายน้อย แต่ตอนนี้เจ้าอาจควบคุมพลังของตนเองไม่ได้ ใช่หรือไม่?”อันชิงอวี๋หยุดชะงัก แล้วพูดต่อ“ถ้าพวกคุณกังวลเรื่องมิโก ตอนนี้ผมสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของพวกมันได้คร่าวๆ แล้ว พวกมันจะไม่ปรากฏตัวเหมือนก่อน อีกอย่าง ความผันผวนของปริภูมิเวลารอบตัวผมก็สามารถควบคุมได้ด้วยจิตสำนึก จะไม่ทำร้ายใคร……”“สหายน้อยชิงอวี๋” ไท่อี่เจินเหรินส่ายหน้า “เราเคยสูญเสียเจ้าไปแล้วครั้งหนึ่ง สถานะของเจ้าตอนนี้พิเศษมากไม่ว่าจะเป็นสรวงสวรรค์หรือต้าเซี่ยก็ไม่อาจเสี่ยงอีก……ขออภัยจริงๆ”“แสดงว่า……ไม่ว่าอย่างไร พวกคุณก็จะไม่ปล่อยให้ผมไป?”“……ใช่”สายตาของเซียนคุนหลุนทั้งสองแน่วแน่ไร้ความหวั่นไหวอันชิงอวี๋เห็นดังนั้น จึงขมวดคิ้วแน่น บรรยากาศพลันแข็งค้างแสงหลายสายพุ่งผ่านท้องฟ้า จักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ปรากฏร่างที่ประตูหนานเทียน จั่วชิงและเหล่ายอดมนุษย์ก็ทยอยลงมา ยืนอยู่ข้างหน้าเซียนคุนหลุนทั้
