อกควัน หยดน้ำไหลลงมาจากชายคาวังที่สูงตระหง่าน ตกลงบนเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ทิ้งคราบน้ำไว้เป็นหย่อมๆไม่รู้ว่านานเท่าไร หลินชีเยี่ยก็หยุดเดินช้าๆไม่ไกลจากขั้นบันไดหินด้านล่าง มีซากวังร้างอยู่หลังหนึ่ง ขณะนี้มีร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ในลาน คุกเข่าลงข้างโลงศพสีดำที่แตกหัก กำลังเย็บเนื้อที่ฉีกขาดในโลงศพด้วยเส้นไหมและเครื่องมือผ่าตัด…สายฝนไหลผ่านผมสีดำ ทำให้เสื้อผ้าเปียกชื้น เขาหันหลังให้พวกหลินชีเยี่ย จึงมองไม่เห็นสีหน้า แต่มือขวาที่จับมีดผ่าตัดกำลังสั่นเทาไม่หยุดหน้าอกของเขาสั่นไหว ราวกับกำลังหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์…มองเห็นภาพนี้จากระยะไกล ริมฝีปากของหลินชีเยี่ยสั่นเล็กน้อย เขาค่อยๆ หลับตาลง แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า“เฉาเยวียน……”“อือ”“ฉันเป็นหัวหน้าที่แย่มากใช่ไหม?”เฉาเยวียนหันมามองเขา กำลังจะเอ่ยอะไร หลินชีเยี่ยก็พูดต่อว่า “เจียหลานหลับใหล พี่คนเท่หายตัวไป พั่งพั่งออกจากหน่วย ชิงอวี๋จะถูกผนึก ตอนนี้ฉันก็ยังปกป้องเจียงเอ่อร์ไม่ได้อีก……บางทีถ้าให้คนอื่นมาเป็นหัวหน้าหน่วยม่านราตรี ผลลัพธ์คงไม่เป็นแบบนี้”“แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย” เฉาเยวียนส่ายหน้า “นายพยายามเต็มที่แล้ว บางทีนี่อาจเป็นทางเลือกของโชคชะตา……ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเปลี่ยนคนอื่นมาเป็นหัวหน้า หน่วยม่านราตรีก็คงไม่มีอยู่จริง เหตุผลที่พวกเรารวมตัวกันได้ก็เพราะนายหลินชีเยี่ยไม่ใช่เหรอ?”หลินชีเยี่ยมองร่างที่ตัวเปียกชื้นในสายฝน ไม่พูดอะไร……‘ฉ
