ันชื่อเจียงเอ่อร์ เจียงที่มาจากแม่น้ำ เอ่อร์ที่มาจากทะเลสาบเอ๋อร์ไห่…’“……”‘……แต่การนำศพขึ้นสนามรบ มันไม่เป็นมงคล…’“……”‘เสื้อผ้าแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นที่นิยมในประเทศนี้ ฉันเลยอยากลองดู ถ้าไม่สวยก็แค่…’“……”‘……คุณน่ะ คิดมากไปแล้ว ฉันชอบคุณ แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?’“……”‘ตั้งแต่ทะลวงขั้นอนันต์ก็คิดมาตลอดนะ ฉันไม่อยากเป็นภาระตลอดไปนี่ คุณดูสิ ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?!’“……”หน้าโลงศพที่แตกร้าว อันชิงอวี๋กะพริบตาแรงๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ดึงแว่นกรอบดำที่เปียกน้ำออกจากสันจมูก แล้วโยนทิ้งไปแกร๊กแว่นกรอบดำกระแทกหิน เลนส์แตกออกเป็นรอย ตกลงไปในแอ่งน้ำเขาใช้แขนเสื้อเช็ดมุมตาที่เปียกชื้น ดวงตาแดงก่ำมองไปยังร่างที่เลือดไหลโชกในโลงศพ แววตาเลื่อนลอยพลางพึมพำ“เจียงเอ่อร์……ฉันเหมือนจะ……มองเห็นเธอไม่ชัดแล้ว……”[ชิงอวี๋] ร่างในชุดขาวกึ่งโปร่งแสงลอยมาข้างหน้าเขา [อย่าทำแบบนี้……เรากลับกันเถอะนะ]“ไม่” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ฉันต้องมีวิธีช่วยเธอ ฉันจะไม่ยอมให้เธอตาย! เธอบอกว่าเรายังมีเวลาอีกมาก เรายังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ……ฉันยังไม่ได้ขอเธอแต่งงาน ยังไม่ได้กลับบ้านด้วยกัน ยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข……เธอจะตายแบบนี้ไม่ได้”[ชิงอวี๋…]“รอฉันซ่อมร่างกายของเธอให้เรียบร้อยก่อน แล้วฉันจะคิดหาวิธีอื่น……”[ชิงอวี๋!!] เจียงเอ่อร์ตะโกนเสียงดัง มือของอันชิงอวี๋หยุดลงทันทีเจียงเอ่อร์เม้มริมฝีปาก กางแขนโอบกอดร่างกายของ
