หมอกหนาแสงอาคมหลายสายพุ่งขึ้นมาจากมหาสมุทรลึก คราบเลือดสีแดงฉานแผ่กระจายบนผิวน้ำก่วงเฉิงจื่อถือตราพลิกฟ้าลอยขึ้นจากผิวน้ำ แล้วคำนับจักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ที่อยู่บนฟ้า พูดอย่างนอบน้อม“ปีศาจร้ายตนนั้นถูกสังหารแล้ว”จักรพรรดิหยกมองไปที่มหาสมุทรลึกแวบหนึ่ง พยักหน้าเบาๆ“ชีเยี่ย……”บนเมฆพลิกกาย อันชิงอวี๋ที่มีใบหน้าซีดขาวกำข้อมือของหลินชีเยี่ยแน่นหลินชีเยี่ยรีบทัดทานทันที “ชิงอวี๋ อย่าเพิ่งพูด นายใช้พลังเกินตัวมากเกินไปแล้ว……”ดวงตาทั้งสองข้างของอันชิงอวี๋เริ่มพร่าเลือน ความเจ็บปวดในสมองทำให้เขาแทบจะสิ้นสติ แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงกำข้อมือของหลินชีเยี่ยแน่น พูดทีละคำอย่างยากลำบาก“พาเจียงเอ่อร์… กลับ… มา……”อันชิงอวี๋พูดยังไม่ทันจบ ก็สิ้นเรี่ยวแรงทั้งหมด หมดสติไปในอ้อมแขนของหลินชีเยี่ย[ชิงอวี๋!] เจียงเอ่อร์เห็นดังนั้น ก็ถามด้วยสีหน้าซีดเผือดว่า [เขาเป็นอะไรไป?]“คงเป็นเพราะฝืนติดต่อกับประตูสัจธรรม ทำให้จิตใจของเขารับแรงกดดันมากเกินไป……” หลินชีเยี่ยพูดได้ครึ่งหนึ่ง สายตาที่มองไปที่เจียงเอ่อร์ก็เคร่งเครียดยิ่งขึ้น “เจียงเอ่อร์ บอกฉันมา เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วร่างจริงของเธอล่ะ?”เจียงเอ่อร์อ้าปากค้าง ในดวงตามีแววขมขื่น……สองชั่วโมงต่อมาสรวงสวรรค์ขนตาของอันชิงอวี๋สั่นไหวเบาๆ เขาค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยปรากฏเข้ามาในสายตาอย่างรวดเร็ว“ชิงอวี๋ นายตื่นแล้วเหรอ?” ดวงตาสีเทาหม่นข
