รเปลี่ยนหลังจากผ่านไปนาน เขาดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว สูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ฉันจะไปกับพวกแกก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”เสียงกระพือปีกของฝูงมิโกหยุดลง รอฟังประโยคต่อไปของอันชิงอวี๋อันชิงอวี๋ชี้ไปที่เจียงเอ่อร์ที่อยู่ข้างกาย “ฉันจะกลับไปกับพวกแก แต่ปล่อยเธอไป”เจียงเอ่อร์ชะงัก ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของมิโกก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ได้… มนุษย์… ไม่จำเป็น……”อันชิงอวี๋หันไปมองเจียงเอ่อร์พลางส่งสายตาให้ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จากสายตานั้น เธอสังเกตเห็นบางสิ่งที่แตกต่าง……ด้วยความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์ที่มีต่ออันชิงอวี๋ สุดท้ายเธอก็พยักหน้าเจียงเอ่อร์โบกมือ โลงดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว ฝูงมิโกที่อยู่ในที่นั้นไม่มีตัวไหนขัดขวาง รอจนโลงดำหายลับไปสนิท อันชิงอวี๋จึงค่อยๆ เอ่ยปาก“ได้ พวกเราไปกันเถอะ”มิโกนับพันตัวกระพือปีกพร้อมกัน สองตัวที่อยู่ใกล้อันชิงอวี๋มากที่สุด ใช้ขาที่ยาวเรียวล็อกด้านข้างรถเข็น ลากร่างของเขาค่อยๆ บินขึ้นสู่ท้องฟ้าทันใดนั้น รอยแยกปริภูมิเวลาก็เปิดออกบนท้องฟ้า อันชิงอวี๋ถูกมิโกนำทางมุ่งหน้าเข้าไปอย่างรวดเร็วขณะที่เขาอยู่ห่างจากรอยแยกไม่ถึงร้อยเมตร สายตาของอันชิงอวี๋แข็งกร้าว ปลายนิ้วดึงมีดผ่าตัดสีดำออกมาจากใต้ปกเสื้อ แทงเข้าไปในอกตัวเองอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า แล้วกรีดลงอย่างแรง!เส้นเลือดสีแดงฉานปรากฏบนร่างของอันชิงอวี๋ มิโกสองข้างยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็คว้าพลุสัญญาณสี่ด
