อกสุดท้ายยัดเข้าไปในร่างตัวเองทั้งหมด!มุมปากซีดของอันชิงอวี๋มีเลือดไหลออกมา เขาเงยหน้ามองมิโกแล้วยิ้มบางๆ พูดว่า“ขอโทษ ถึงฉันจะต้องตาย……ก็ไม่มีทางปล่อยให้ประตูและกุญแจฟื้นคืนชีพได้”ตูม!!!พลุสัญญาณทั้งสี่จุดติดไฟพร้อมกัน เผาร่างของอันชิงอวี๋จากภายในให้กลายเป็นบอลเพลิงร้อนแรง เศษเลือดเนื้อแตกกระจายตกลงสู่พื้นดินดุจสายฝน มิโกทั้งหมดที่กำลังจะเข้าสู่รอยแยกปริภูมิเวลาชะงักค้างกลางอากาศเสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!!ท่ามกลางลมพายุ เศษเนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดร่วงหล่น ถูกโลงดำที่พุ่งมาจากที่ไหนสักแห่งรับไว้อย่างมั่นคง เจียงเอ่อร์ยืนอยู่บนโลงดำ ใช้นิ้วลากเบาๆ รีบเปลี่ยนทิศทางบินหนีไปหึ่ง หึ่ง หึ่งฝูงมิโกราวกับรับรู้บางสิ่ง ไล่ตามโลงดำอย่างบ้าคลั่ง เหมือนหมาป่าสีชมพูที่คำรามกึกก้อง บดบังท้องฟ้าทั้งผืนบนโลงดำที่พุ่งทะยาน เศษเนื้อนั้นกำลังคืนชีพด้วยความเร็วน่าตกใจ กระดูก เส้นเลือด เนื้อหนังยืดขยายในอากาศ ก่อร่างเป็นรูปมนุษย์ เจียงเอ่อร์มองภาพนั้น ดวงตาฉายแววเจ็บปวดขณะที่ร่างของอันชิงอวี๋ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เขาก้มมองฝ่ามือสีเลือดที่ยังไม่มีผิวหนังของตัวเอง ถอนหายใจอย่างขมขื่น“ไม่คิดเลยว่าการฟื้นฟูเหนือมนุษย์จะกลายเป็นภาระ……ถ้าฉันตายไปเมื่อกี้ ประตูและกุญแจก็จะจบลงอย่างสมบูรณ์”เจียงเอ่อร์ควบคุมโลงดำพลางพูดอย่างหงุดหงิด [พูดอะไรโง่ๆ คุณห้ามตายนะ!]อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างจนใจ ใบหน้าที่ไร้ผิวหนังดูเต็มไ
