ามาเล็กน้อย“ข้างนอกเสียงดังอะไรกัน?”“เยลันเดหายตัวไป”“หายไป?” กิลกาเมชเลิกคิ้ว พลางถามด้วยความสงสัย “เขาจะหายไปได้อย่างไร?”“ไม่รู้สิ……แต่ผมใช้พลังจิตค้นทั่วโรงพยาบาลแล้ว ก็ยังหาเขาไม่เจอ” หลินชีเยี่ยถามกลับ “ช่วงนี้คุณเห็นเขาบ้างไหม?”กิลกาเมชครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน “ข้าเห็นเขากำลังเล่นหมากกับหลี่อี้เฟย”“เล่นหมากรุกเสร็จแล้วล่ะ?”“จากนั้นเขาก็ไปที่ดาดฟ้าตามปกติ”หลินชีเยี่ยหันไปมองนอกหน้าต่าง จากตำแหน่งห้องของกิลกาเมชนี้ สามารถมองเห็นยอดตึกฝั่งตรงข้ามได้ หลินชีเยี่ยจำได้ว่าเยลันเดมักจะไปยืนมองโรงพยาบาลจากที่นั่นเวลาว่างๆ“ข้าไม่ชอบตาแก่นั่น ทุกครั้งที่เขายืนอยู่ตรงนั้น มันเหมือนเขากำลังมองลงมาที่ข้า…” กิลกาเมชดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงส่งเสียงฮึดฮัดด้วยสีหน้าไม่พอใจ“แล้วช่วงนี้เขามีอะไรผิดปกติไหม?”“ผิดปกติ……” กิลกาเมชคิดครู่หนึ่ง “นอกจากชอบมองลงมา ช่วงนี้เขาดูเหมือนชอบมองขึ้นไปบนฟ้าด้วย ข้าบังเอิญสังเกตเห็น”“มองขึ้นไปบนฟ้า? มีอะไรอยู่บนฟ้าเหรอ?”“ไม่ มันไม่มีอะไรเลย”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากคำบรรยายของกิลกาเมช พฤติกรรมของเยลันเดยิ่งดูแปลกประหลาดมากขึ้น……แม้ว่าอีกฝ่ายจะแปลกอยู่แล้วก็ตามหลินชีเยี่ยถามต่ออีกหลายประโยค แต่ก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเติม เพราะกิลกาเมชไม่อาจยืนที่หน้าต่างจ้องมองเยลันเดตลอดเวลาได้ การเห็นชายชราที่ยิ้มแย้มแจ่มใสคนนั้น จะทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเท่านั้นเมื่อเห็นว่
