เทียนจุน”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอึ้งเจียงจือหยาเดินอ้อมหลินชีเยี่ย ตรงไปหาอันชิงอวี๋ แต่ก้าวไปได้ไไม่กี่ก้าว หลินชีเยี่ยก็มายืนขวางหน้าเขาอีกครั้ง“ท่านไท่กง พวกเราขอไปด้วยได้ไหมครับ?”“ไม่ได้” เจียงจือหยาส่ายหน้า “หากเป็นยามปกติ พวกเจ้าจะขึ้นสรวงสวรรค์เมื่อใดก็ได้ แต่ยามนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ และเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญ หน่วยม่านราตรีควรหลีกเลี่ยงข้อครหา”เจียงจือหยาไม่เดินอ้อมอีก แต่ใช้วิชาตัวเบาทะลุผ่านมิติมาปรากฏตัวตรงหน้าอันชิงอวี๋ที่ถูกผู้ช่วยพยาบาลห้อมล้อมอยู่อันชิงอวี๋เงยหน้ามองเขา ใบหน้าซีดขาวไม่แสดงความรู้สึกมากนัก มีเพียงดวงตาที่ฉายแววขมขื่นจางๆ“อันชิงอวี๋ ไปกลับสรวงสวรรค์กับข้าเถอะ” เจียงจือหยาพูดช้าๆ[ฉันจะไปด้วย!] เจียงเอ่อร์ลอยขึ้นมาจากพื้น เสียงดังผ่านลำโพง ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันชิงอวี๋ลังเลครู่หนึ่ง ชี้ไปที่เจียงเอ่อร์แล้วพูดว่า “เธอต้องไปกับฉันด้วย ถ้าอยู่ห่างฉันนานๆ เธอจะตาย”เจียงจือหยาจ้องเจียงเอ่อร์ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า [ได้]เจียงจือหยาขยับนิ้วมือ โลงดำใต้พื้นดินลอยขึ้นมาอยู่ข้างกายอันชิงอวี๋ จากนั้นเขาก็ใช้แส้เฆี่ยนเทพวาดในอากาศประตูแสงลึกลับปรากฏขึ้นด้านหลังทั้งสองประตูนั้นแผ่คลื่นพลังมิติอย่างเข้มข้น แม้จะมองไม่เห็นภาพด้านหลังประตูผ่านแสงที่ไขว้กันไปมา แต่จากพลังวิญญาณที่ไหลออกมา ด้านหลังประตูคือสรวงสวรรค์ต้าเซี่ยเจียงจือหยาถือแส้เฆี่ยนเทพเดินเข้าประตูไปก่อน อ
