ฉับพลัน แส้เฆี่ยนเทพฟาดผ่าอากาศส่งเสียงดังก้อง แสงสว่างวาบขึ้นต่อเนื่อง พวกมิโกที่โอบล้อมอันชิงอวี๋และคนอื่นๆ แตกกระจายเป็นละอองเลือดแล้วสลายหายไปในชั่วพริบตา มิโกเก้าตัวก็ตายและบาดเจ็บไปเกือบครึ่งมิโกที่เหลืออยู่ดูเหมือนจะรู้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของชายชราผู้นี้ มิติรอบตัวพวกมันปั่นป่วนอย่างรวดเร็วร่างกายเริ่มจางลง ดูเหมือนกำลังจะหลบหนี ทว่า เขตแดนจากหลินชีเยี่ยพลันพุ่งออกมา บังคับให้พวกมันกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง!ละอองเลือดถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ทำลายจนแตกกระจาย อากาศจมดิ่งสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ไม่ถึงครึ่งนาที มิโกทั้งเก้าตัวก็ถูกสังหารจนหมดสิ้นหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สบตากัน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มด้วยความยินดี!“นั่นคือ……” หลู่เมิ่งเหล่ยมองชายชราในชุดคลุมขาวที่ดูราวกับเทพเจ้าลงมาจุติด้วยความงุนงง“ไท่กงแห่งต้าเซี่ยของพวกเรา” เฉาเยวียนเดินไปข้างๆ เธอแล้วอธิบาย “ก็คือผู้นำเหล่าเทพในเทพนิยายนั่นแหละ”“เทพ……มีอยู่จริงเหรอ?” หลู่เมิ่งเหล่ยอ้าปากค้าง ถามด้วยความสงสัย “แต่ว่า……ทำไมไท่กงถึงมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาในมหาวิทยาลัยของพวกเราได้ล่ะ?”เฉาเยวียนไม่ได้ตอบ เพราะคำถามนี้เขาเองก็ไม่รู้คำตอบเช่นกันแม้จะสังหารมิโกทั้งเก้าตัวและคลี่คลายวิกฤตครั้งนี้ได้แล้ว แต่บนใบหน้าของเจียงจือหยากลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย เขากำแส้เฆี่ยนเทพไว้แน่น จ้องมองอันชิงอวี๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็น แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปทีละก้าว……
