มิโกตัวแรกที่ปรากฏตัวขึ้น ส่งเสียงแหลมประหลาดใส่อันชิงอวี๋จากนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนที่เข้าหาเขาหลู่เมิ่งเหล่ยที่ยืนอยู่ด้านหน้าอันชิงอวี๋หายใจเข้าลึกอย่างต่อเนื่อง แขนที่สั่นเทาค่อยๆ สงบลง เธอจับดาบไม้ไผ่อย่างมั่นคง ตะโกนเบาๆ แล้วฟาดดาบไม้ไผ่ใส่ศีรษะของมิโก!กร๊อบ!ดาบไม้ไผ่ฟันโดนหนวดที่กำลังบิดไปมา ราวกับฟันโดนเหล็กกล้า ดาบไม้ไผ่หักเป็นสองท่อนทันทีหลู่เมิ่งเหล่ยกำดาบไม้ไผ่ที่หักครึ่ง แทบจะแนบชิดกับศีรษะที่เป็นก้อนเนื้อของมิโก กลิ่นเหม็นที่บรรยายไม่ถูกโชยเข้าจมูก ใบหน้าของเธอซีดขาวเธอรู้สึกได้ว่าสัตว์ประหลาดตรงหน้ากำลังจ้องมองเธออยู่หลู่เมิ่งเหล่ยรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์ประหลาดตัวนี้ อยากจะถอยหนี แต่ไม่รู้ทำไม ร่างกายของเธอกลับแข็งทื่อราวกับติดตรึงอยู่กับพื้น ไม่มีแรงแม้แต่น้อย ได้แต่มองดูสัตว์ประหลาดยกปล้องขาขึ้นมา แล้วพุ่งแทงเข้าใส่ร่างของเธอดวงตาของหลู่เมิ่งเหล่ยฉายแววสิ้นหวังพรึบ!!ในตอนนั้นเอง ร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้างเหมือนสายฟ้า กอดร่างของหลู่เมิ่งเหล่ย หลบการโจมตีนั้นได้อย่างหวุดหวิด ปล้องขาของมิโกแทงทะลุเงาที่หลงเหลือของทั้งสอง ศีรษะที่เป็นก้อนเนื้อค่อยๆ หมุนตามพวกเขาหลู่เมิ่งเหล่ยที่ยังไม่หายตกใจนอนอยู่ในอ้อมแขนคู่นั้น เงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง ใบหน้าคุ้นเคยนั้นปรากฏในสายตา“รุ่นน้อง… เฉาเยวียน……” เสียงของหลู่เมิ่งเหล่ยสั่นเครือเฉาเยวียนอุ้มหลู่เมิ่งเหล่ย ค่อยๆ วาง
