เธอลงบนพื้น หลังจากแน่ใจว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ สายตาก็ค่อยๆ มองไปที่มิโกที่ลอยอยู่กลางอากาศดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกันนั้น กลิ่นอายอำมหิตและดุร้ายก็พวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา!เขาก้าวเท้าเดินตรงไปหามัน“รุ่นน้องเฉาเยวียน! อย่าเข้าไป!!” หลู่เมิ่งเหล่ยเห็นดังนั้นก็ตะโกนอย่างร้อนใจเฉาเยวียนราวกับไม่ได้ยินเสียงนั้น เขาเดินอย่างเคร่งขรึมไปที่ดาบไม้ไผ่หักครึ่งที่ปักอยู่บนพื้น ลมเย็นจากปีกบางของมิโกพัดชายเสื้อของเขาปลิวขึ้นเล็กน้อย เขาหันกลับมา บนใบหน้าที่เย็นชานั้นปรากฏรอยยิ้มบางๆ“รุ่นพี่ไม่ใช่อยากเห็นผมใช้ดาบมาตลอดหรอกเหรอครับ? คราวนี้… รุ่นพี่ต้องดูให้ดีๆ นะ”มิโกส่งเสียงแหลม พุ่งเข้าใส่เฉาเยวียนท่ามกลางแรงลมที่พัดแรง เฉาเยวียนกำดาบไม้ไผ่ที่หักครึ่ง ออกแรงดึงมันขึ้นจากพื้น!เคร้ง!!ดาบไม้ไผ่ถูกดึงขึ้นจากพื้น กลับส่งเสียงดังราวกับโลหะกระทบกัน พร้อมกันนั้น เปลวไฟอำมหิตก็พวยพุ่งปกคลุมร่างของเฉาเยวียนทันที!เปลวไฟสีดำห่อหุ้มเฉาเยวียนไว้ พลิ้วไหวอย่างบ้าคลั่งในความมืด เขากำดาบไม้ไผ่ที่หักครึ่งพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วไฟสีดำถูกลมพัดปลิวไปด้านหลัง ราวกับเสื้อคลุมเปลวเพลิงที่พลิ้วไหว!เมื่อเห็นภาพนั้น หลู่เมิ่งเหล่ยก็อึ้งงัน ดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อ!“รุ่นน้องเฉาเยวียน……” เธอพึมพำร่างของดาบไม้ไผ่ครึ่งท่อนถูกเผาไหม้จนหมดสิ้นในเปลวไฟสังหาร แต่ดาบยาวเปลวไฟสีดำกลับถูกเฉาเยวียนกำไว้แน่นในมือท่ามกลางเสียงห
