ัวเขาแล้วค่อยๆ จางหายไปเฉาเยวียนหยุดยืนตรงหน้าหลู่เมิ่งเหล่ย มองตาเธอพลางเอ่ยช้าๆ“เห็นชัดแล้วใช่ไหมครับ?”กระทั่งเฉาเยวียนเอ่ยปาก หลู่เมิ่งเหล่ยถึงได้สติ มองตาเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อนพลางพยักหน้า“อืม”“รู้สึกยังไงบ้าง?”“น่ากลัวนิดหน่อย……แต่เท่มาก เก่งมากด้วย”เฉาเยวียนพิจารณาใบหน้าของหลู่เมิ่งเหล่ยอย่างจริงจัง ไม่พบความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับกัน สายตาที่มองมาที่เขากลับเร่าร้อนยิ่งขึ้น……“รุ่นพี่ไม่กลัวเหรอ?”“กลัว? นายเป็นรุ่นน้องเฉาเยวียนของฉัน ทำไมฉันจะต้องกลัวด้วย?” หลูเมิ่งเล่ยมองมือของเฉาเยวียนแล้วยิ้มอย่างจนใจ พลางพูดว่า “ไม่น่าแปลกที่นายไม่ยอมใช้ดาบไม้ไผ่ต่อหน้าฉัน……ถ้านายใช้มันเร็วกว่านี้ ฉันคงต้องขอเป็นศิษย์นายแล้ว”เฉาเยวียน “……”เฉาเยวียนอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างของหลินชีเยี่ยก็ปรากฏขึ้นมาจากความมืดเบื้องบนอย่างกะทันหัน“ระวัง! พวกมันกำลังจะมา”
