ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงอำมหิตร่วงกระแทกลงด้านหลัง ไม่นานก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้นร่างของเขาไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ขาทั้งสองออกแรงอีกครั้ง พุ่งทะยานเป็นเส้นสีดำไปยังมิโกอีกสองตัวที่บินมา“เหมียว!!”ในเวลาเดียวกัน ไหลฝูเงยหน้าคำราม สายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดลงมาจากหมู่เมฆ ท่ามกลางแสงสายฟ้าสีน้ำเงินเข้มร่างของมันพองขยายอย่างรวดเร็วกลายเป็นสัตว์สายฟ้าไรจูสูงร้อยเมตร พุ่งทะยานออกไปสายฟ้าสีเข้มและเปลวเพลิงสีดำแบ่งสนามรบออกเป็นส่วน หลู่เมิ่งเหล่ยยืนตะลึงอยู่กับที่ราวกับกำลังฝัน“นี่คือสภาพความเป็นจริงของโลกใบนี้” อันชิงอวี๋ที่มีใบหน้าซีดขาวมองไปยังสนามรบพลางเอ่ยช้าๆ “ผม เฉาเยวียน และชีเยี่ย……พวกเราไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ บางทีหลังคืนนี้ พวกเราอาจต้องจากไป”เมื่อได้ยินประโยคนั้น หัวใจของหลู่เมิ่งเหล่ยพลันสั่นสะท้าน สองมือที่ชุ่มเหงื่อค่อยๆ กำแน่น จ้องมองร่างที่ห่อหุ้มด้วยพลังสังหารโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ภายใต้การโจมตีร่วมกันของสัตว์เทพไรจูและเฉาเยวียนผู้คลุ้มคลั่ง มิโกทั้งสองตัวก็กลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็วเฉาเยวียนลงยืนบนพื้นอีกครั้ง หันมองไปทางหลู่เมิ่งเหล่ย ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะเดินตรงไปหาเธอเปลวเพลิงสีดำม้วนตัวในอากาศ เฉาเยวียนถือดาบที่ห่อหุ้มไปด้วยเปลวเพลิงอำมหิต ทำท่าเก็บดาบเข้าฝัก จากนั้นเปลวไฟรอบกายก็ม้วนเข้าสู่ความว่างเปล่าที่ปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเปลวไฟเล็กๆ ไม่กี่สายที่พันกันรอบต
