เสียงปีกบางใสของมิโกสั่นไหวดังหึ่งๆ มันสะบัดตัวทำให้ปีศาจหินที่กัดมันแตกเป็นผุยผง แล้วหันกลับมามองพวกหลูเป่าโย่วที่อยู่ด้านล่าง หนวดที่เคลื่อนไหวบนหัวมันดูโกรธมากฟางโม่ตะโกนขึ้น “วิ่ง!!”ทุกคนหันหลังวิ่งสุดชีวิตไปอีกฝั่งของถนนมิโกสั่นปีกบางใส ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟางโม่แปลงร่างเป็นพยัคฆ์ขาว แบกนักศึกษาชายที่หมดสติด้วยความตกใจ กระโดดไปมาอย่างคล่องแคล่วระหว่างตึก ดวงตาต่างสีของเขามองไปที่คนอื่นๆ ที่ถูกไล่ล่าตามถนนด้วยสีหน้ากังวลฟางโม่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังระดับอนันต์ที่แผ่ออกมาจากตัวมิโก รวมถึงกลิ่นอายของคธูลูที่ชวนหวาดผวา ขนทั้งตัวของเขาลุกชัน ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมหลินชีเยี่ยถึงบอกว่าพวกเขาช่วยอะไรไม่ได้ ในหน่วยของพวกเขา แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างเขาและหลูเป่าโย่วก็มีพลังแค่ขั้นมหาสมุทร ต่อให้ทุกคนสู้สุดชีวิตก็แทบไม่มีโอกาสชนะเลยหลี่เจินเจินพูดอย่างร้อนใจ “ไม่ได้ ถ้าวิ่งต่อไปแบบนี้ เราจะพามันไปที่หลุมหลบภัยที่นักศึกษาคนอื่นหลบอยู่”หลูเป่าโย่วหรี่ตา สีหน้าแสดงความดุดัน มือจับดาบตรงที่เอว หมุนตัวพุ่งเข้าโจมตีมิโกทันที!ปีกสีแดงเข้มที่หักคู่หนึ่งกางออกจากด้านหลังของหลูเป่าโย่ว ปีกคู่นี้ไม่สามารถทำให้เขาบินได้อีกแล้ว แค่ช่วยให้เขากระโดดขึ้นจากพื้นได้เท้านั้น เขาควบคุมการทรงตัว แล้วฟันดาบใส่หัวของมิโก!แสงสว่างจ้าวาบผ่าน ดาบของเขามีปากขนาดใหญ่ที่น่ากลัวแตกออก ราวกับปีศาจร้า
