ยที่ส่งเสียงแหลมเสียดแก้วหูมิติรอบตัวมิโกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ดาบของหลูเป่าโย่วยังไม่ทันแตะถูกตัวมันก็ถูกผลักออก ขาเรียวแหลมหลายขาแทงเข้าใส่ร่างของหลูเป่าโย่วเป็นรูหลายแห่งหลูเป่าโย่วครางเบาๆ ตาข้างเดียวจ้องมิโกไม่วางตา ฝืนความเจ็บปวดฟันดาบอีกครั้ง!มิโกดูเหมือนจะไม่คิดว่าชายคนนี้จะยังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่ ดาบครั้งนี้ไม่ได้ถูกรบกวนด้วยมิติที่บิดเบี้ยว แต่กลับฟันลงบนเปลือกสีชมพูของมิโกะโดยตรง ทำให้เกิดเสียงเสียดสีที่แสบแก้วหู สะเก็ดไฟกระเด็นออกมา!เปรี้ยง!!มิโกสั่นร่าง ฟาดหลูเป่าโย่วที่เต็มไปด้วยเลือดตกจากท้องฟ้า ตอนที่เขากำลังจะกระแทกพื้นคอนกรีต เงาของพยัคฆ์ขาวก็พุ่งผ่านมา รับร่างของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิดพยัคฆ์ขาวฟางโม่คำรามเบาๆ “นายบ้าไปแล้วเหรอ?”มิโกกระพือปีกกลางเวหา พุ่งเข้าหาหลูเป่าโย่วอีกครั้งราวสายฟ้า ทว่ามันบินไปได้ไม่ไกล ร่างของมันก็หยุดนิ่งกลางอากาศราวกับถูกฝังอยู่ในรัตติกาลเงาสีแดงเข้มปรากฏขึ้นท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี แสงดาบวาบขึ้นประหนึ่งสายฟ้าสีเงินฟาดผ่านท้องฟ้า ทุกคนเห็นเงานั้นเพียงรางๆ จากนั้นร่างนั้นก็ลงมายืนอย่างมั่นคงอยู่บนพื้นในเวลาเดียวกัน มิโกที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศก็ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนด้วยรอบดาบที่ราบเรียบหลินชีเยี่ยยื่นมือไปที่มิโกใต้ท้องฟ้า กำมือแน่น ทันใดนั้นในความมืดมิดก็เหมือนมีสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนงับร่างกายสองซีกของมิโกะ ฉีกมันออกเป็นเศษเล็กเศษน้อยปลิวว่อน
