ในอากาศ กลายเป็นสายฝนสีเลือดที่โปรยปรายลงมาพยัคฆ์ขาวฟางโม่ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ “ท่านชีเยี่ย!”หลินชีเยี่ยเดินมาตรงหน้าหลูเป่าโย่ว ใช้พลังจิตตรวจดูร่างกายเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นสีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย“ยังดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ พวกนายพาเขาไปรักษาที่สำนักงานใหญ่เถอะ ที่นี่ฉันจัดการเอง”หลี่เจินเจินอดถามไม่ได้ “ครูฝึกหลิน นั่นมันคือสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?”“มันคือ ‘มิโก’ ……” หลินชีเยี่ยพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็พลันสัมผัสได้ถึงบางอย่าง หันไปมองที่ใดที่หนึ่ง “เดี๋ยวค่อยอธิบาย ยังเหลืออีกสิบสี่ตัว……”หลินชีเยี่ยเคลื่อนร่างหายวับไปจากที่เดิม ทำให้ทุกคนในหน่วยสำรองชะงักไปครู่หนึ่ง ซูเจ๋อลองถามออกไปว่า“เมื่อกี้ครูฝึกหลินบอกว่ามีสิบสี่ตัว……คงไม่ได้อยู่ในมหา’ ลัยนี้ทั้งหมดใช่ไหม?”“มีสัตว์ประหลาดขั้นอนันต์มากขนาดนี้เลยเหรอ? จะจัดการไหวจริงๆ เหรอ?”ฟางโม่เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์แล้วตบหัวซูเจ๋อเต็มแรง “นั่นมันหน่วยม่านราตรีนะ นายกำลังสงสัยในความสามารถของท่านชีเยี่ยหรือไง?”ซูเจ๋อเกาหัวแกรกๆ ยังคงไม่อยากเชื่อ “จำนวนมันเยอะเกินไปแล้ว……หน่วยรบพิเศษแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?แล้วพวกเราจะเก่งได้แบบนั้นบ้างไหม?”“เรื่องอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง ถ้าไม่รีบไปตอนนี้ พวกเราคงได้ตายกันที่นี่แน่” ฟางโม่แบกหลูเป่าโย่วแล้วรีบเดินไปที่ประตูมหาวิทยาลัยซ่างจิง……“น้อง……”“ครับ?”“นายก็มีสถานะพิเศษเหมือนรุ่นน้องเฉาเยวียนเหรอ?”ใ
