นห้องประชุมที่ว่างเปล่า หลู่เมิ่งเหล่ยมองไปรอบๆ สนามโรงเรียนที่เงียบสงัดด้วยความหวาดหวั่น รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่บอกไม่ถูก เธอพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อบรรเทาความตึงเครียดในใจอันชิงอวี๋นวดขมับที่ปวดตุบๆ ตอนนี้อาการดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“ก็ประมาณนั้น……แค่ก! แค่ก! แค่ก!”เห็นอันชิงอวี๋ไอแค่กๆ หลู่เมิ่งเหล่ยเม้มริมฝีปาก กอดกระเป๋าที่มีดาบไม้ไผ่เสียบอยู่แน่น คอยระแวดระวังมองไปรอบๆในสายตาของเธอ บริเวณนี้มีแค่เธอ รุ่นน้องพิการที่นั่งรถเข็นร่างกายอ่อนแอ และแมวสีฟ้าตัวเล็กๆ เธอไม่รู้ว่าทำไมเฉาเยวียนถึงทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่ในบรรดาสามชีวิตนี้ เธอแข็งแรงที่สุดแน่นอนบางที เฉาเยวียนทิ้งเธอไว้ที่นี่ก็เพื่อให้ปกป้องรุ่นน้องคนนี้สินะ?หลู่เมิ่งเหล่ยคิดแบบนั้น สายตาเด็ดเดี่ยวมากขึ้น มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบไม้ไผ่ในกระเป๋า ชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนพลิ้วไหวตามสายลม“เมี้ยว!” จู่ๆ แมวสีฟ้าที่นอนอยู่ข้างรถเข็นของอันชิงอวี๋ก็ลุกพรวดขึ้น จ้องมองไปทางความมืดด้านหนึ่ง หลังโก่งขนลุกชันไปทั้งตัว!หลู่เมิ่งเหล่ยสะดุ้งตกใจ รีบคว้าดาบไม้ไผ่มองไปทางนั้นทันทีที่ด้านหลังเวทีมืดๆ สัตว์ประหลาดร่างมหึมาค่อยๆ ลอยขึ้น เสียงปีกบางสั่นสะเทือนดังก้องในหูหลู่เมิ่งเหล่ยทรายและหินบนพื้นปลิวว่อน เมื่อเธอเห็นหัวที่เต็มไปด้วยเนื้องอกและหนวดของมิโกชัดๆ ก็ชะงักอยู่กับที่นั่นมันอะไรกันแน่?!!มือที่จับดาบไม้ไผ่ของหลู่
