วยความสงสัยในจังหวะถัดมา ไฟสปอตไลท์สิบกว่าดวงที่แขวนอยู่บนโครงเหล็กด้านหลังเวทีก็สว่างขึ้นพร้อมกัน แสงสว่างจ้าส่องไปยังกลางเวที ร่างของคนนั่งรถเข็นปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคนอย่างกะทันหันเมื่อเห็นร่างนั้น ม่านตาของเจียงเอ่อร์ขยายเล็กน้อย ดวงตาฉายแววตกตะลึงเป็นนักศึกษาชายที่มีรูปลักษณ์ภูมิฐาน สวมแว่นตากรอบดำ นั่งอยู่ใต้แสงสปอตไลท์ที่สว่างจ้า อุ้มกีตาร์ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนไว้ในอ้อมแขน ด้านหน้ามีไมค์ตั้งอยู่ ไม่มีการแต่งหน้า ไม่มีเสื้อผ้าหรูหรา แต่กลับมีความบริสุทธิ์และเรียบง่ายที่บรรยายไม่ถูกเขามองมาที่เจียงเอ่อร์ในฝูงชน บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน ดูเขินอายเล็กน้อย“นี่เป็นเซอร์ไพรส์ของงานเหรอ?”“ไม่รู้สิ……ในรายการไม่ได้เขียนไว้นี่”“น่าจะเป็นเพลงปิดท้ายมั้ง?”“แต่พิธีกรยังพูดไม่จบเลยนะ……เออ แล้วพิธีกรไปไหนแล้วล่ะ?”“ฉันรู้แล้ว มันเป็นการสลับลำดับรายการ ดูในรายการสิ มีการแสดงเดี่ยวร้องเพลงพร้อมเล่นกีตาร์ด้วย เมื่อกี้ยังไม่เห็นเลย คงเลื่อนมาแสดงท้ายสุด นักร้องชื่อหลี่อี้เฟย คงเป็นเขานั่นแหละ”“ดีเลย ฉันยังดูไม่จุใจพอดี! โบกแท่งไฟกันเลย!”“……”เมื่อเห็นว่างานเลี้ยงใกล้จะจบลง แต่กลับมีการแสดงดนตรีและร้องเพลงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรายการ ทำให้ผู้ชมจำนวนมากตื่นเต้น พวกเขาต่างหยิบแท่งไฟที่วางลงแล้วขึ้นมาอีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสุดท้ายอันแสนวิเศษของงานเลี้ยงในที่นั่งผู้ชมที่มืดสลัว แสง
