“หือ?”เฉาเยวียนมองนักเต้นแจ๊สที่เดินขึ้นเวที พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“เป็นอะไรเหรอ?” หลู่เมิ่งเหล่ยในชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อน เกาะแขนเขาแล้วถาม“แปลกจัง การแสดงนี้ควรจะเป็นการร้องเพลงเดี่ยวของเพื่อนผม……ทำไมถึงข้ามไปเป็นการเต้นแจ๊สได้ล่ะ?”“หรือว่ารายการแสดงผิดพลาด?”“ไม่รู้เหมือนกัน……อาจจะสลับลำดับกันก็ได้” เฉาเยวียนยักไหล่ ละสายตาจากเวทีหลู่เมิ่งเหล่ยกะพริบตาปริบๆ เริ่มชวนคุย“จริงสิ รุ่นน้องเฉาเยวียน นายชอบเต้นแจ๊สไหม?”“ผม? ก็เฉยๆ นะ”“ฉันก็ไม่ได้ชอบเท่าไหร่……การเต้นนี่มันสุภาพเกินไป อ่อนแอเกินไป ไม่มีความคมกล้าและทรงพลังเหมือนดาบเลย” หลู่เมิ่งเหล่ยมองไปที่เฉาเยวียนอดพูดไม่ได้ว่า “ถ้าเปลี่ยนการแสดงนี้เป็นการต่อสู้แบบจริงจัง คงน่าดูกว่านี้เยอะ”“……การแสดงแบบนั้นคงไม่ผ่านการตรวจสอบหรอกนะ?”“ว่าแต่ รุ่นน้องเฉาเยวียน ทำไมนายไม่ยอมใช้ดาบไม้ไผ่เลยล่ะ?” หลู่เมิ่งเหล่ยถามอย่างสงสัย “แม้แต่ตอนซ้อมกับฉัน นายก็ใช้แค่กิ่งไม้……”“ผมไม่ชอบใช้ดาบ หรือกระบี่”“แต่ตอนที่นายต่อสู้จริงๆ คงไม่ได้ใช้กิ่งไม้แน่ๆ ใช่ไหม?”เฉาเยวียนพูดไม่ออก“ฉันรู้ว่านายอาจจะกลัวฉันเห็นความสามารถจริงๆ ของนายแล้วจะรู้สึกด้อยกว่า……แต่ไม่เป็นไรจริงๆ นะ! ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร คราวหน้าเราหาที่ที่มีแค่เราสองคน แล้วนายใช้ดาบไม้ไผ่โชว์วิชาดาบจริงๆ ให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?”“เรื่องนั้น……” เฉาเยวียนดูลำบากใจ“ถ้านายยอมโชว์ความสามารถจริงๆ ให้ฉัน
