ดู ฉัน……ฉันจะตอบรับข้อเรียกร้องหนึ่งอย่างของนาย” หลู่เมิ่งเหล่ยกัดริมฝีปากเบาๆ แก้มแดงระเรื่อ“ข้อเรียกร้อง? แบบไหน?”“อะไรก็ได้” หลู่เมิ่งเหล่ยเสริม “แต่ต้องไม่เกินเลยเกินไป……”“แล้วจะตัดสินยังไงว่าเกินเลย?”“ก็……ก็……โอ๊ย ยังไงฉันเป็นคนตัดสินเอง!”เฉาเยวียนมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหลู่เมิ่งเหล่ย แล้วหัวเราะเบาๆ “ได้ ผมตกลง”เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลู่เมิ่งเหล่ยก็ร้องด้วยความดีใจทันที ในตอนนั้นเอง มีกลุ่มผู้หญิงที่ยืนอยู่ไกลๆ โบกมือให้เธอ“เพื่อนของฉันก็มาดูการแสดงด้วย……รุ่นน้อง นายรอฉันสักพักนะ ฉันจะไปทักทายพวกเธอหน่อย”“ได้ครับ”หลู่เมิ่งเหล่ยก้าวเดินเร็วๆ ไปหากลุ่มเพื่อนผู้หญิง พวกเธอรวมกลุ่มคุยอะไรกันบางอย่าง สายตาแปลกๆ หลายคู่มองมาที่เฉาเยวียนอย่างสงสัยใคร่รู้เฉาเยวียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ถอนหายใจแล้วค่อยๆ เดินไปด้านหน้าของฝูงชนเขาเห็นร่างของใครบางคนนั่งอยู่บนรถเข็น จึงตบไหล่เบาๆ“ชิงอวี๋ นายเห็นหลี่อี้เฟยไหม?”อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างจนใจพลางพูด “เห็นเขาแล้ว เขาไปหลังเวทีแป๊บนึง แล้วก็วิ่งออกไป ฉันว่าคืนนี้พวกเราคงไม่ได้ดูการแสดงอันยอดเยี่ยมของเขาแล้วล่ะ……”อันชิงอวี๋มองดูเฉาเยวียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “นายกับผู้หญิงคนนั้น พัฒนาความสัมพันธ์กันเร็วจังนะ”“นายเห็นหมดเลยเหรอ?”“พวกนายยืนใกล้ฉันขนาดนั้น จะไม่เห็นก็ยากนะ”เฉาเยวียนยิ้มกว้างโดยไม่ได้ปฏิเสธ แต่พูดตรงๆ ว่า “เธอเป็นสเปคที่ฉันชอบ
