ื่อนายมามาก แล้วนายล่ะ? นายเคยตอบแทนอะไรเธอบ้าง? ปกตินายก็มีแต่ผ่าศพกับทำวิจัย เคยใส่ใจเธอบ้างไหม?นายเคยทำให้เธอรู้สึกแม้แต่ครั้งเดียวไหมว่านายรักเธอแค่ไหน? ความรักต้องมีให้กันทั้งสองฝ่าย แม้แต่ชีเยี่ยที่เป็นผู้ชายเถรตรงยังเข้าใจ ทำไมนายถึงคิดไม่ออกล่ะ?”คำถามรัวๆ ของเฉาเยวียนทำให้อันชิงอวี๋พูดไม่ออก เขานั่งอยู่บนรถเข็น จ้องมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่ขยับเขยื้อนเมื่อเห็นเช่นนั้น เฉาเยวียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา เขาตบไหล่อันชิงอวี๋อย่างแรง “ฉันไปก่อนละ นายลองคิดดีๆ ล่ะ”เฉาเยวียนเดินฝ่าฝูงชนกลับไปยังที่เดิม หลู่เมิ่งเหล่ยได้บอกลาเพื่อนๆ แล้วและกลับมายืนเคียงข้างเขา[ชิงอวี๋ ดูนี่สิ! ไอศกรีมที่ฉันแอบซื้อมาให้คุณ!]ขณะที่อันชิงอวี๋กำลังเหม่อลอย ร่างสีขาวพร้อมไอศกรีมสามสีก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดินอย่างเงียบๆ เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังผ่านหูฟังของเขา [ฉันไปที่ร้านขายของชำแล้วควบคุมหยิบมาหนึ่งแท่ง แล้วก็วางเงินสิบหยวนไว้บนชั้นวางของให้เจ้าของร้าน ฉันลอยมาตลอดทางโดยไม่มีใครเห็น เจ๋งไหมล่ะ?!]อันชิงอวี๋รับไอศกรีมมาอย่างเหม่อลอย เขามองไม่เห็นเจียงเอ่อร์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน แต่เขาได้ยินเสียงหัวเราะไร้เดียงสาของเธอผ่านหูฟัง“เจ๋งมาก……” เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน[เป็นอะไรไป? มีเรื่องกังวลใจเหรอ?]อันชิงอวี๋ไม่พูดอะไร ตอนนี้ในใจเขามีความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมดการที่หลินชีเยี่ยและเฉาเยวียนต่างชี้ให้เห็นปัญหา
