ลำบากใจ ตอนนี้เจียงจือหัวไม่อยู่ที่มหาวิทยาลัย และตัวเขาเองก็ไม่มีความสามารถที่จะเปิดผนึกนั้นได้ จึงได้แต่นั่งเกาหัวอย่างกระวนกระวายอยู่บนบันไดหน้าอาคารบริหารเสียงเชียร์ของผู้ชมดังขึ้นเป็นระลอกจากสถานที่จัดงานที่อยู่ไกลออกไป กึกก้องไปทั่วมหาวิทยาลัยที่เงียบสงบราวกับคลื่น แสงไฟส่องผ่านอาคารบริหารด้านหลังหลี่อี้เฟย มือของเขาค่อยๆ กำแน่น……หลี่อี้เฟยก้มลงดูนาฬิกาเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนถึงรอบการแสดงของเขาเขาต้องรีบไปที่สถานที่จัดงานรับน้องแล้วหลี่อี้เฟยสะพายกีตาร์อย่างเงียบๆ แล้ววิ่งไปทางสถานที่จัดงาน ถ้าเขาพลาดเวลาแสดงของตัวเอง เวทีจะว่างเปล่าไปช่วงหนึ่ง ถ้าพิธีกรสลับรายการ การแสดงของเขาก็อาจจะถูกยกเลิกแต่เขาเพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ฝีเท้าก็ค่อยๆ ช้าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเลเขาสัญญากับจางหยางว่าจะไปแสดงในงานรับน้อง แต่เขาก็สัญญากับวิญญาณในห้อง 609 ว่าจะกลับไปหาพวกเขา……ในตอนนี้ เงาสีขาวเหล่านั้นอาจกำลังยืนอยู่ริมหน้าต่าง รอให้พาพวกเขาไปงานเลี้ยงเพื่อชมงานอันยิ่งใหญ่นี้แต่……ถึงเขาจะกลับไป แล้วจะทำอย่างไรต่อ?เขาหาเจียงจือหัวไม่พบ ไม่สามารถพาพวกเขาออกจากห้องเรียนได้ ถึงแม้ว่าเขาจะกลับไป เขาก็ทำได้เพียงนำข่าวที่ทำให้พวกเขาผิดหวังกลับไปเท่านั้นหลี่อี้เฟยยืนอยู่กลางถนนที่มืดสลัว ด้านซ้ายไม่ไกลคือสถานที่จัดงานที่เต็มไปด้วยแสงไฟ ด้านขวาคืออาคารเรียนที่มีคนอยู่น้อย สายลมอ่อนๆ พัดใบไม้แห้งจาก
