ลู่เมิ่งเหล่ยแดงระเรื่อขึ้นอีกชุดนี้เธอเตรียมไว้สำหรับงานเลี้ยงคืนนี้โดยเฉพาะ เธอคิดว่าหากเฉาเยวียนไม่มาในคืนนี้ สิ่งที่เธอเตรียมไว้ก็คงจะสูญเปล่า แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีจุดพลิกผันแบบนี้“งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว เราไปกันเถอะ?” หลู่เมิ่งเหล่ยสอดดาบไม้ไผ่ครึ่งหนึ่งในกระเป๋าเป้ และกำลังจะสะพายไว้ที่หลัง แต่กลับถูกเฉาเยวียนหิ้วไปเสียก่อนเฉาเยวียนหิ้วกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง พลางยิ้มน้อยๆ “กระเป๋าหนัก เดี๋ยวผมถือให้”แก้มของหลู่เมิ่งเหล่ยแดงระเรื่อ “แล้ว……ฉันล่ะ?”“คุณ… ผมก็จะพาไปด้วย”เฉาเยวียนยื่นมืออีกข้างออกไป จับมือของหลู่เมิ่งเหล่ย มือของเธอสั่นเล็กน้อยราวกับถูกไฟฟ้าช็อต แต่ก็ไม่ได้สะบัดหนี ปล่อยให้เขาพาเธอออกจากสนามฝึก ภายใต้ท้องฟ้าค่ำคืนมืดมิด ใบหน้าของเธอแดงราวกับผลแอปเปิ้ล“เหมือนจะเริ่มแล้ว”หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองสถานที่จัดงานรับน้องที่เสียงดนตรีดังสนั่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าสู่บริเวณงาน เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง“หัวหน้าหลิน”“เฉินหาน?” หลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นคนมาพบกับความแปลกใจเห็นได้ชัดว่าเฉินหานแต่งตัวแบบไม่เป็นทางการ กำลังเดินมาพร้อมกับสวีเหลียว สมาชิกหน่วย 006 กำลังมองมาพร้อมรอยยิ้ม“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”“เราเพิ่งจะค้นหาตามถนนแถวนี้เสร็จ ได้ยินว่ามีงานสนุก เลยมาผ่อนคลายสักหน่อย” เฉินหานมองไปที่แสงไฟLED วับวาวในสถานที่จัดงาน กล่าวด้ว
